ataki były na MO i żołnierzy radzieckich dzieciom dostało się przyokazji.

. Do willi Niemen przez okno wrzucono granat, który eksplodował. Ofiar nie było. Trzynastoletnia chora dziewczynka, przy której łóżku w izolatce wybuchł ładunek, upadła na podłogę, ale nie odniosła większych obrażeń.

Nazajutrz Anna Górska, Polka pracująca jako pomoc kuchenna w sierocińcu, relacjonowała w Wojewódzkim Komitecie Żydowskim w Krakowie: "W podłodze była dziura średnicy około 10 do 15 cm, szyby były wybite, ściany uszkodzone, przyrządy lekarskie rozbite, kozetka w pokoju wywrócona do góry nogami, a bielizna leżąca na kozetce rozrzucona po pokoju. Wśród dzieci panuje słuszny popłoch. Milicji ani żadnej władzy nie było na miejscu".

Jak wynika z zeznań przesłuchiwanych w śledztwie, ksiądz Hojoł o wprowadzonym w 1945 r. w Polsce ustroju miał mówić, że prześladuje religię i nie daje swobody wyznania, a "w Polsce rządzą sami Żydzi". To on miał być autorem listów z pogróżkami, które Mieczysław Klempka "Kot", przywódca harcerskiej konspiracji w gimnazjum Wieczorkowskiego, podrzucał do sierocińca. Napisano w nich, że jeśli dzieci nie opuszczą Rabki, będą zastosowane wobec nich represje.

"Bimber" zeznał: "Na drugi dzień w szkole Klempka opowiadał do nas, że w drodze powrotnej do domu koło sierocińca żydowskiego wystrzelił z pistoletu w okno sierocińca i wrzucił przez okno do sierocińca granat, nie wiedząc, jakie powstały skutki".

Ks. Hojoł tak opisał spotkanie po napadzie: "Klempka Mieczysław ps. »Kot « (.), uczeń gimnazjalny, syn Klempki Władysława, (.) bezpośrednio po napadzie referował cały przebieg (.), jak wykonali ten napad (.): obrzucili granatami, jak światło elektryczne zostało uszkodzone, straszny krzyk dzieci, pielęgniarki latały ze świecami, po czym wycofaliśmy się, gdyż żołnierze Armii Radzieckiej następowali na nas, Klempka Władysław [.] skrytykował działalność swego syna (.), na co ja (.) zareagowałem (.) i powiedziałem, że nie szkodzi, jeżeli skupiska żydowskie przepędzi się, byleby wypadków nie było (.), ja pochwalałem te czyny (.). Następnie podzieliłem się wiadomościami z profesorem Chodakiem (.). Ja, Hojoł Józef, z mojego osobistego poglądu aprobowałem organizowany napad na sierociniec żydowski, jak i za aprobatą profesora Chodaka".

Dzień po tym ataku do ochrony sierocińca przysłano jedenastoosobowy oddział wydelegowany przez Powiatową Komendę Milicji Obywatelskiej w Nowym Targu.

Klempka wystąpił do dowódcy rabczańskiego ROAK Józefa Makuły "Tygrysa" o wsparcie jego ludzi oraz o pozwolenie na użycie oddziałowej broni i amunicji. Wzięli ze sobą dwa rkm-y, jeden granatnik przeciwpancerny (pancerfaust), 15 karabinów, dwa karabiny dziesięciostrzałowe, pięć pistoletów maszynowych PPSz, cztery pistolety zwykłe, jedną paczkę granatów i jedną skrzynię amunicji.

Makuła początkowo nie chciał się zgodzić na taką pomoc. Zmienił zdanie, gdy dowiedział się, że pomysłodawcą ataków jest ks. Hojoł. Według zeznań Stanisława Wróbla swej zgody udzielił także dowódca ROAK na rejon nowotarski i limanowski kpt. Jan Stachura "Adam". W napadzie wzięły udział 32 osoby.

Jak zeznał Andrzej Palarczyk,ich celem było "wystraszenie dzieci żydowskich w Rabce". Dowództwo nad wszystkimi, po otrzymaniu wskazówek od ks. Hojoła, objął Klempka. Dał znak do ostrzału budynków sierocińca wystrzałem z pancerfausta. Stanisław Wróbel zużył trzysta naboi z karabinu maszynowego. Stanisław Pyka strzelał z karabinu do willi Stasin.

Jerzy Łączyński celował w willę Juras: "Strzelałem do okien z karabinu, wiedząc, że mogę spowodować zabójstwo, gdyż kule wpadały do środka willi, ale jednak na to nie patrzyłem, tylko oddawałem strzały".

Tak naprawdę zarówno funkcjonariusze rabczańskiego UB, jak i MO nie brali udziału w obronie sierocińca.Władze uznały to za podejrzane i nawet wszczęły w tej sprawie śledztwo.