Dwunastego kwietnia w Peru odbyła się pierwsza tura wyborów prezydenckich, w których startowało trzydziestu pięciu kandydatów, a którą wygrała skrajnie prawicowa kandydatka Keiko Fujimori (córka byłego prezydenta-dyktatora Alberto Fujimoriego z lat 1990-2000, pełniąca od 1994 do 2000 funkcję pierwszej damy Peru będąca zwolenniczką ojca) z partii Siła Ludowa, z wynikiem ponad 17%. Fujimori po raz czwarty startuje w wyborach i wchodzi do drugiej tury (poprzednio startowała w 2011, 2016 i 2021) , a po raz drugi wygrywa pierwszą turę; dotąd przegrywała w drugiej turze o włos. Druga tura ma odbyć się siódmego czerwca, czyli po ośmiu tygodniach od pierwszej. Jej kandydatem na wiceprezydenta jest Luis Galarreta (tak, po hiszpańsku to słowo też oznacza galaretę), były przewodniczący peruwiańskiego Kongresu.

Na razie tyle można z całkowitą pewnością powiedzieć o tych wyborach, bo dotąd nie policzono wszystkich głosów - jak dotąd podano wyniki z niespełna 95% komisji, a wiele głosów okazało się źle policzonych. Liczenie głosów trwa wyjątkowo długo z powodu skomplikowanego systemu wyborczego oraz wielu problemów logistycznych i organizacyjnych generujących zupełny chaos. O wejście do drugiej tury walczą: psycholog z radykalnie lewicowej partii Razem dla Peru, Roberto Sanchez (były minister turystyki i handlu zagranicznego), który jak dotąd zajmuje drugie za Fujimori miejsce z wynikiem 12,03%, i ultrakonserwatysta będący członkiem Opus Dei, Rafael López Aliaga z Odrodzenia Powszechnego, który ma w tej chwili wynik 11,88%. Ten ostatni nosi włosiennicę, praktykuje celibat i czasem chodzi w worku pokutnym, praktykuje też różne umartwienia.

Scena polityczna Peru jest wyjątkowo niestabilna - w ciągu ostatnich dziesięciu lat Peru miało ośmiu prezydentów, w tym dwóch pochodzących z bezpośredniego wyboru (konstytucyjnych) - reszta pochodziła z sukcesji - jako wiceprezydent oraz jako przewodniczący Kongresu.
W zeszłym roku peruwiańscy szamani w proroctwach na rok 2026 przepowiedzieli m.in., że wybory prezydenckie wygra Keiko Fujimori. Czas pokaże, czy mieli rację.

W 2021 wyniki wyborów w Peru ogłoszono po ponad sześciu tygodniach - tyle trwało liczenie głosów. Było to rekordowo długo.
Dla porównania, w Polsce najdłużej liczenie głosów trwało sześć dni - było to w listopadzie 2014, po wyborach samorządowych. Przyczyną była awaria systemu elektronicznego oraz chaos spowodowany nowym kodeksem wyborczym, zastosowanym wtedy po raz pierwszy po jego zmianie w 2011, nietypową formą kart do głosowania w postaci zeszytów zamiast jednolitych kart i niedoinformowaniem wyborców o sposobie oddawania głosów.
W Polsce druga tura wyborów prezydenckich odbywa się już w dwa tygodnie po pierwszej. Można sobie wyobrazić, co by było, gdyby dwa tygodnie po pierwszej turze okazało się, że wciąż trwa liczenie głosów i że w związku z tym trzeba będzie przełożyć drugą turę.

#peru #amerykapoludniowa #swiat #ciekawostki #gruparatowaniapoziomu #wybory

#nostalgia #bajki #legendypolskie #folklor #slowianie #gimbynieznajo

Będąc dzieciakiem, podczas dłuższych rodzinnych wyjazdów, słuchałem w samochodzie z kaset magnetofonowych różnych bajek-słuchowisk okraszonych podkładem muzycznym, z wplecionymi piosenkami. Np. "Legendy o księciu Popielu i myszach". W której żoną Popiela Pierwszego, a matką Popiela Drugiego, była Wisława (wtedy oczywiście jeszcze nie słyszałem o Szymborskiej).
Przez lata myślałem, że to standardowa wersja tej legendy.

"Słuchajcie, ach słuchajcie,
Opowieść się zaczyna
Tak stara, jak nasz kraj.
Historia niebywała,
Co przeszłość przypomina
I w sercach naszych trwa.
Historio, tocz się kołem,
Niech znów zaszumi bór,
Niech znów zapłoną ognie
I niech zaryczy tur!
Historio, tocz się kołem,
Hen tam, gdzie Gopła brzeg,
Gdzie stary gród Kruszwica,
Gdzie rządził Popiel kneź.
Wiele, bardzo wiele czasu minęło od chwili, gdy trzej bracia Lech, Czech i Rus wyruszyli w trzy świata strony szukać miejsca, w którym założą swe rodzinne gniazda. Wiele też zmieniło się na ziemiach, które trzej bracia Słowianie objęli w swe władanie.
Tam, gdzie zaszedł dzielny Lech ze swoją świtą i swym ludem, tam powstało wspaniałe miasto Gnieznem zwane na pamiątkę białego orła, który na starym dębie w sąsiedztwie jeziora Lednickiego uwił swe gniazdo. Pamięć o Lechu wciąż ożywała przy ogniskach, a ziemia potomków Lecha wielce okazała się żyzną i przyjazną. Jeden po drugim wśród puszczy wyrastały grody wspaniałe, bogate i zbrojną drużyną strzeżone. Takoż i puszcza już nie tak gęstą i przepastną była, gdyż coraz to przybywało Lechowych potomków. Dość, że i nad przepięknym a ogromnym jeziorem zwanym Gopło, szybko wyrosło grodzisko godne i warowne, rządzone przez sprytnego i mądrego pana o imieniu Popiel. Któregoś dnia siadł ów Popiel przy wieczerzy ze swoimi wiernymi druhami i tak do nich rzekł:
– Wierni moi przyjaciele! Wiele już uczyniliśmy na skrawku powierzonej nam ziemi. Piękny i wspaniały gród wznieśliśmy, wiele drewnianych chat mający i do tego nie biedny wcale. Lud nasz jest wesoły i syty, zwierzęta liczne a pola urodzajne. Wszelako czegoś mi w tym wszystkim brak…
– Dziedzica, panie! Dziedzica brak!!!
– Prawdę rzeczecie dzielni druhowie. Ale nim wydarzy się to, co wydarzyć się musi, postanowiłem poznać swój los.
– A jakimże to sposobem chcesz uczynić?
– Otóż postanowiłem złożyć bogom naszym specjalne ofiary i błagać ich o uchylenie rąbka tajemnicy.
– A którego to z bogów naszych zamierzasz prosić?
– Czyżby panią borów i lasów – Dziewannę?
– Nie, wielce ją miłuję i dary jej zanoszę solenne, ale nie Dziewanna może odkryć moją przyszłość.
– To może zapytać chcesz Pochwista, boga wiatrów?
– Nie, Pochwist hula po świecie bez wytchnienia i nie on może odpowiedzieć na moje pytania.
– To może Lelum i Polelum, synów bogini Łady?
– Może Peruna, bóstwo nieba i piorunów?
– Takoż nie. Tylko on…
– Panie, powstrzymaj się!
– Tylko on jeden, tylko bóg…
– Czyż nie wiesz, na co się ważysz?!
– Wiem. Tylko Swarożyc, bóstwo ognia niebiańskiego, bóstwo słońca, tylko on może znać odpowiedź na moje pytania.
– Czyż pomyślałeś panie, cóż stać się może, gdy rozgniewany Swaróg zwróci na nas swe oblicze?!
– Czy zdajesz sobie sprawę, że w jednej chwili przemienimy się w ogromne pochodnie gniewu?
– Wiem, ale chęć poznania przyszłości jest silniejsza od strachu. Wezwać tedy do mnie kapłanów naszych bogów licznych, niech rozpalą co prędzej święte ognie i zaczną czynić swą powinność ofiarną. My tymczasem udajemy się na polowanie, aby Swarożycowi, gwoli przebłagania, dary godne złożyć. Dalej, druhowie, szykujcie swe łuki, szykujcie strzały i konie chyże! Czas nam ruszyć na łowy! Darz bór!
– Darz bór!
– Darz bór!
I ruszył Popiel ze swą drużyną w bór ciemny skoro świt. A tymczasem zaczęły się przygotowania do złożenia ofiary. Ścinano potężne modrzewie i liche jałowce, które najbardziej na ogień ofiarny się nadają. I jeszcze słońce do kresu swej drogi nie doszło, a już na dziedzińcu poczęli gromadzić się ludzie, już czekały stosy wielkie a wonne. Niebawem przy rozpalających się ogniach zasiedli kapłani. Takoż za chwilę pojawiły się zwierzęta ofiarne, upolowane przez Popiela. Zaczęło się wielkie błaganie o uchylenie tajemnicy. Popiel oczekiwał tej chwili w napięciu.
Upada złota iskra
Na drewno, na ofiarne
I strzela płomień w niebo
A za nim siwy dym.

Źródlana woda czysta
Kamienie studzi czarne,
Co bogów siedzib strzegą
Przed zdradą mocy złych.

Swarogu, ech Swarogu,
Prastary Swarożycu,
Wzywamy ciebie tu!
Swarogu, ech Swarogu,
Słoneczny ty dziedzicu,
Łaskawie na nas spójrz!
Pieśni kapłanów niosły się hen, wysoko, w niebo przeczysto-gwieździste. Tak przeczyste i tak gwieździste, jakie tylko może być w tej części świata i to akurat w tę jedną noc. W czarowną noc Kupały, w święto słowiańskie, w święto specjalne. Nad całym Gopłem płonęły ognie i niosły się śpiewy rzewne i czyste. Śpiewy ku chwale starych bogów, śpiewy o miłości do natury i samej naturze. Takoż i kneź Popiel siedział przy świętym ogniu, rozpalonym w tę szczególną noc. W dodatku nie, jak tradycja każe, ku czci wszystkich bogów, a ku czci tego jednego. Ku czci boga słońca, boga ognia, ku czci Swarożyca. Dym wił się wolno ku niebu, kapłani sennie kołysali się nad ogniem, wody jeziora leniwie szemrały. Gopło tej nocy było jakieś inne, nie takie, jak zawsze. Może przez te śpiewy, a może przez płonące wianki, puszczane na wodę, jak tradycja każe. Nagle jak gdyby światłość jakaś ogarnęła wszystko i zaczęła się wróżba.
– Zaklinam cię, Swarożycu, wyjaw mi przyszłość! Będę ja miał dziedzica?!
– Będziesz miał syna! Będziesz miał następcę! Będzie jemu takoż Popiel!!!
– Swarożycu! Będę ja szczęśliwy?
– Będziesz panem wielkim, będziesz panem mądrym, będziesz sprawiedliwym.
– Cóż jeszcze, Swarogu?! Mów dalej!
– Lecz w latach sędziwych odejdziesz ze świata. Odejdziesz…
– Cóż dalej!?
– A syn Popiel Drugi…
– Cóż syn mój?
– On krew ma na rękach! On zdradę szykuje!!!
– Swarożycu!
– Sza! Dalej – sza! Zamilczmy o reszcie. Niech los resztę zapisze!…
– Swarożycu!!!
– Kneziu… Popielu… Swarożyc już zamilkł. Już słowa nie powie…
I tu nagle ogień przygasł gwałtownie, jakby własnym dymem się zakrztusił. Zapanowała ciemność i bezdenna cisza. Tylko wysoko, w górze, lśniły zimnym światłem gwiazdy i tylko hen, daleko na jeziorze pełgały światełka płynących wianków. Noc Kupały, noc czerwona, noc wróżebna zbliżyła się ku końcowi. Popiel zadumany oparł się o drzewo, a kapłani sennie kiwali się nad dogasającym żarem. Zdawało się, że oto na oczach wszystkich zaczyna się historii ciąg dalszy. Świtało… Następne dni pędziły, jak najśmiglejsze strzały. Ani się ludzie nie obejrzeli, jak kneź Popiel zakochał się straszliwie w córce zacnego kmiecia – Wisławie. Czasu minęło mało-wiele i wieść gruchnęła po nadgoplańskich włościach, że Popiel żenić się będzie! Przygotowano wszystko bardzo starannie. Na rożnach smażyły się wspaniałe prosięta, w garncach gotowały przepiórki i perliczki, a w beczkach czekały na smakoszy stuletnie miody. Rozstawiono stoły, najęto muzykę. Oto odbywało się wesele knezia Popiela i pięknej Wisławy!
Weselmy się, radujmy się,
Bo oto pan nasz – Popiel –
– Małżonkę wreszcie ma!
Weselmy się, radujmy się
I niechaj aż do świtu
Wesele knezia trwa.

Weselmy się, radujmy się,
Bo oto nad Kruszwicą
Nadziei dźwięczy ton!
Weselmy się, radujmy się
I prośmy, by dziedzica
Najrychlej zesłał los!
Długo jeszcze trwały uroczystości ślubne knezia Popiela i pięknej Wisławy. Weselono się ogólnie, gdyż Wisława i mądra i piękna jednocześnie była. Ale z biegiem dni wszystko wróciło w nadgoplańskiej osadzie do normalnego ładu i ani się ludzie nie obejrzeli, jak któregoś dnia kapłan pokłonił się nisko Popielowi i rzekł:
– Kneziu! Wieść tobie od bóstwa Żywie niosę!
– Od bóstwa Żywie? A cóż takiego owo bóstwo życia raczyło mi niegodnemu przekazać?
– Kneziu, Wisława porodzi tobie dziedzica!
– Wisława?! Składaj bóstwu ofiary dziękczynne, a wszyscy niech szykują się wraz ze mną na przyjęcie dziedzica!!!
I od tego momentu cała Kruszwica nic innego nie czyniła, jak serdeczne przygotowania na powitanie Popielowego syna. Syna, gdyż syna właśnie spodziewali się wszyscy. Dość, że niebawem Wisława powiła dziedzica. Ale jakże wszyscy niemile zdziwili się, zobaczywszy niemowlę! Brzydkie, pokrzywione i najgorszymi znamionami naznaczone. Niestety, gdy dziecko rosnąć zaczęło, stawało się jeszcze brzydsze, jeszcze szkaradniejsze. Do tego mały Popiel Drugi (bo tak go rodzice nazwali) był krnąbrny i złośliwy, krzykliwy i nieposłuszny. Popiel wielekroć załamywał dłonie nad swym synem, krzyczał i zaklinał go na duchy przodków. Mały kneź rósł szybko na łotra bez serca i rozumu. Piękna Wisława ze zgryzoty zestarzała się przedwcześnie i takoż przedwcześnie opuściła swego małżonka, przenosząc się do krainy wiecznego spokoju. Popiel z przerażeniem myślał o przyszłości swego syna. Nie było już zresztą chwili do stracenia. Czując, że sił ma coraz mniej i życie coraz srożej mu doskwiera, dnia pewnego zaprosił do domu braci swoich. A było ich sześciu, wszyscy młodsi od Popiela.
– Bracia moi najmilsi! Stary już jestem i słaby, tymczasem syn mój i dziedzic jeszcze dziecko, mleko ma pod nosem i opieki wymaga.
– Jakem Przemił – prawdę mówisz bracie!
– Jakby tego nie dość, syn mój tak i szpetnej urody i szpetnego charakteru…
– Rację ma nasz brat Popiel!
– Wiem, Jaropełku, lecz to jeszcze nie wszystko. Otóż żywię obawy, że pozostawiony samemu sobie, bez dozoru i opieki, syn mój Popiel gotów do nieszczęścia gród mój Kruszwicę doprowadzić. Tedy zaklinam was, Bracia moi, bądźcie synowi memu matką i ojcem!
– Ależ Popielu, przecież jeszcze nie czas na ciebie…
– Czas Mściborze, czas!
Niestety, nie mylił się stary kneź, dni jego były policzone. Ani się bracia obejrzeli, jak trzeba było pożegnać na wieki Popiela. I równocześnie z żałobą padł na Kruszwicę cień jakiś straszny. Oto nadchodził czas złej wróżby…
Już surmy grzmią na trwogę
I herold głosi wieść,
Że odszedł do wieczności
Szlachetny, mądry kneź.

Już smutek gród ogarnął
I płaczek słychać płacz,
Po kneziu, po Popielu,
Co serce mężne miał.

Kto prawdę zna,
Co niesie czas?
Czy hańby smak,
Czy chwały blask?
Czy smutków garść,
Czy uśmiech gwiazd?
Kto prawdę zna,
Co niesie czas?…

Już zaraz, już za moment
Nastąpi dalszy ciąg
I wszyscy się dowiemy,
Co ma w zanadrzu los.

Pociemniało znów niebo nad Gopłem,
Jakby wielki szykował się wiatr
I już chmury się kłębią ogromne –
– Rzekłbyś: dzisiaj tu skończy się świat!

Nad Kruszwicę znów burza nadchodzi,
Czas złej wróżby dopełnić się ma,
Co od knezia Popiela narodzin
Niby jastrząb nad miastem wciąż trwa.

Nie potrafi nikt losu oszukać,
Co się zdarzyć ma – będzie i tak!
Lecz tkwi w każdej historii nauka,
Więc pozwólmy legendzie – niech trwa!
Lata biegły, ale pamięć o dobrym i mądrym kneziu Popielu Pierwszym była wciąż żywa wśród mieszkańców Kruszwicy. Tym bardziej, że kneź Popiel Drugi był zaprzeczeniem swego ojca. I to od najmłodszych lat. Wielce się nakłopotali opiekunowie młodego knezia, nie sposób policzyć, ile razy musieli siłą dochodzić poleconych im przez brata Popiela Pierwszego obowiązków dozoru bratanka. Dość, że im starszy był kneź, tym większy był z nim ambaras. A że właśnie dobiegł lat młodzieńczych, tedy kłopoty zaczęły
się na dobre. Pijaństwom i burdom nie było końca. Wespół ze zgraną kompanią rówieśników, takich samych jak kneź wisusów, byli postrachem całej okolicy. Osady po pijanemu napadali, grabili co się da, aż strach i gniew wielki zrodził się u okolicznych mieszkańców. Stryjowie zebrali się na naradę. Zaczął Przemił:
– Bracia moi, nie możemy dłużej przyglądać się temu, co wyprawia nasz bratanek Popiel Drugi.
– Prawda. Może uczynić nad nim sąd jaki?
– Ależ Mściborze, to przecie krew z krwi naszej!
– Jakem Jaropełk – prawda to…
– Posłuchajcie, bo przyszedł mi do głowy pomysł. Oto zdaje się, że najlepszym sposobem na ustatkowanie knezia będzie… ożenek !!!
– Dobrze mówi Przemił!
– Dobrze, ale za kogo go wydać?
– A piękna Ludgarda?
– Ludgarda?…
– Ludgarda, córka naszego wielkiego przyjaciela i dzielnego żołnierza Lubomysła.
– To jest myśl!
– Brawo i ja się zgadzam!
– Zatem bracia mili, trzeba nowinę obwieścić Popielowi i co rychlej naznaczyć termin wielkiego turnieju. Na tym turnieju ogłosimy nowinę!
I jako rzekli, tak uczynili. Przy czym najgorzej poszło z powiadomieniem Popiela. Nie chciał nawet słyszeć o poślubieniu kogokolwiek, a już szczególnie Ludgardy, która słynęła z urody, ale i z hardości i wyniosłych obyczajów. Długo trwały perswazje i namowy, wreszcie gdy Jaropełk napomknął o wielkim majątku Ludgardy, Popiel nieco ustąpił. Zwłaszcza, że złoto kochał nade wszystko, bardziej nawet niż wolność osobistą. Zgodził się.
Nowinę herold głosi,
Nowinę niebywałą,
Bo oto wielkie święto
Szykuje młody kneź!

Dziewczyny już się stroją
I wianki z ruty wiją,
By rzucić je tym, którzy
Na turniej stawią się.

Na turniej! Na turniej! Na turniej!
Na turniej wielki czas!
Na turniej! Na turniej! Na turniej!
Po tryumf, sławy blask!
Zwycięzca jest wśród nas!

Młodzieńcy już po domach
Swej broni doglądają,
By łuk nie zawiódł, kiedy
Paść musi celny strzał.

By dzidy i topory
Wspaniale w słońcu lśniły,
By wiły się proporce,
Gdy wiatr w nie będzie wiał.
Dzień zapowiadał się piękny. Wokół aż kipiało od świeżej, soczystej zieleni. Ludność zebrała się licznie na błoniach nieopodal grodziska. Trybuna honorowa, przeznaczona dla knezia Popiela Drugiego, jego świty a także dla stryjów, była odświętnie udekorowana, ustawiono wspaniałe, bogato rzeźbione fotele. Wokół trybuny uwijali się giermkowie i trefnisie, przy czym ci ostatni prześcigali się w żartach i figlach. Mieszkańcy grodu, także odświętnie ubrani, zgromadzili się po przeciwnej stronie trybuny. W asyście służby weszli na trybunę czterej stryjowie Popiela: Jaropełk, Mścibor, Przemił i Miłosz. Oczekiwano teraz na knezia Popiela Drugiego i rzeczywiście za chwilę, z niesamowitym wrzaskiem i chichotem, na trybunę wtoczyła się liczna grupa młodzików, mocno już podchmielonych, z kneziem na czele. Siedli byle gdzie, obficie pociągając z glinianych gąsiorów. Zapanowało ogólne oburzenie. Tymczasem zadęto w surmy i trąby i najstarszy z rodu Popielidów – Przemił – przemówił do zebranych:
– Wielki spotyka mnie zaszczyt powitać na dzisiejszym turnieju knezia Popiela Drugiego i jego świtę. Takoż serdecznie witam ród Myszków i ich najdorodniejszą córę – Ludgardę. Z nie mniejszym szacunkiem ukłony składam mieszkańcom tego grodu i zapraszam wszystkich do zabawy.
– A gdzie nowiny?
– Czekamy na nowiny!!!
– Nasamprzód bawmy się i weselmy – na nowiny czas będzie zaraz potem!
I rozpoczął się turniej wspaniały. Najpierw wniesiono ogromne słomiane tarcze, odmierzono dwieście kroków i rozpoczął się konkurs w strzelaniu do tarczy. Rychło wyłoniono zwycięzcę, któremu wieniec wręczyła piękna Ludgarda, przy ogromnej owacji tłumu. Za moment na udeptaną ziemię weszli wojowie z dzidami i jęli popisywać się sztuczkami rozmaitymi, precyzją i dokładnością we władaniu bronią. Po nich miejsce zajęli wojowie z ogromnymi toporami w dłoniach. Tu zachwytom nie było końca. Topory przecie były niewiarygodnie ciężkie, a wymachiwano nimi niczym piórkami. W dodatku słońce przepięknie odbijało się w wypolerowanych ostrzach. I tu laury wręczyła Ludgarda. Atmosfera była znakomita, oklaskom nie było końca. Lada moment oczekiwano uroczystego oznajmienia o zaręczynach knezia, o czym zresztą od dawna mówiło się głośno. Nagle zrobiło się jakieś dziwne zamieszanie. Oto jeden z kompanów Popiela, widać potężnie zamroczony wypitym w nadmiarze miodem, rzucił się w kierunku Ludgardy! W obronie siostry wystąpił brat najstarszy, wywiązała się paskudna szamotanina, aż wreszcie krewki Myszko ciął mieczem napastnika, srogo go kalecząc. Turniej został przerwany, o zaręczynach mowy być nie mogło. Wkrótce doszło do wielkiej waśni między rodem Myszków i Popielów, ale to już inna historia. Dość, że po tym przykrym wydarzeniu Popiel przywiózł sobie brzydką, rudą Niemkę Gryzeldę, którą rychło pojął za żonę. Dobrali się jak w garncu maku! Kruszwica zamieniła się w najgorsze, najbardziej paskudne pijackie grodzisko, ludzie opuszczali w popłochu swe domy. Ale Gryzeldzie i Popielowi wszystkiego było mało, tedy postanowili pozbyć się wścibskich i sarkających stryjców. Zaprosili ich dnia pewnego na ucztę i poczęstowali winem z trucizną, a gdy pomarli, rzucono do Gopła ich ciała bez odrobiny szacunku. Wreszcie Popiel Drugi mógł robić, co chciał! Wreszcie nikt nie udzielał mu rad, nie zakazywał, nie nakazywał. Wreszcie był panem wszystkiego, co go otaczało. Ale…
Zdrada! Zdrada!
Okrutna zdrada!
Kneź Popiel Stryjców
Podstępnie zgładził!
To zbrodnia – ach!
To zbrodnia – ach!
To strach, to strach!
To zdrady smak!

Hańba! Hańba!
Straszliwa hańba!
Już fale Gopła
Rozpaczą szumią
I ronią łzy!
Już ronią łzy!
Już braknie sił!
Już serce drży!

Dosyć! Dosyć!
Już zbrodni dosyć!
Nadeszła chwila
Wymierzyć karę
Za każde zło!
Za każde zło
Wymierzy los
Straszliwy cios!
Wiadomość o zbrodni rozeszła się lotem błyskawicy. Nikt jednakże nie miał odwagi przeciwstawić się Popielowi i jego żonie Gryzeldzie. Wszyscy byli jak sparaliżowani. Tymczasem Popiel i Gryzelda, chcąc zagłuszyć wyrzuty sumienia, ucztowali bez ustanku. Nagle do biesiadnej izby wpadło dwóch kompanów Popiela – Myślimir i Myślibor.
– Kneziu! Jakem Myślibor – czar jakowyś ani chybi ktoś rzucił!
– Jakem Myślimir – prawdę on rzecze!
– Spokojnie druhowie, bez paniki. Rozum wam odjęło, czy co? A bierzcie kielichy i siadajcie ucztować z nami.
– Myślibor nie kłamał – czary…
– Czary kneziu, czary!
– Cóż do kroćset?! Mówcie!
– Ciała twoich stryjców woda poniosła ku drugiemu brzegowi i tam z tych ciał wylęgły się niezliczone stada… myszy!!!
– Myszy kneziu, myszy!
– Dosyć tych bzdur, opanujcie się! I mówcie jeszcze raz, co się dzieje.
– Ogromne, niezliczone stada myszy zbliżają się do twego domu, panie!
– Myszy?!
– A czyż nie słyszysz ich straszliwego pisku?
– Coć…coś przecie…słyszę!…
– Ratujmy się, kneziu, one wszystko na swej drodze niszczą!
– Stać, tchórze! Brać mi natychmiast kije w dłonie i ruszamy tłuc to paskudztwo! Służba!!!
– Kneziu, służba uciekła…
– Co takiego?!
– Popielu, już widać myszy na schodach!!!
– Już podchodzą pod drzwi!!!
– Dalej wszyscy na wieżę!
I pomknęli ile sił po schodach. Tymczasem za nimi już pędziły pierwsze gryzonie. Zdawało się, że jakaś szara rzeka zalewa podwórzec i schody. Gdzie okiem sięgnąć, tam wszędzie myszy, myszy, myszy.
– Zamykać drzwi! Tu na szczycie wieży nas nie dopadną. A która wlezie przez drzwi – już po niej. Tłuc, ile wlezie!
– Popielu, myszy wspinają się po murze!…
– Już po nas! Rety! Ratuj się, kto może!
– Spokój! Zostać na stanowiskach! Nie damy się, nie da…
I przez okna, przez drzwi, przez szczeliny w murze wlała się na wieżę szara, nieskończona mysia rzeka i pochłonęła, co znalazła na swej drodze. I tak zakończyła się historia strasznego Popiela Drugiego, który był tak złym człowiekiem, że nie cofnął się nawet przed zabójstwem. Do dziś opowiadają o nim legendy. Ba! Nawet pokazują w Kruszwicy wieżę, na której to myszy miały zagryźć Popiela. Czy to prawda? Cóż, inni jeszcze mówią, że to nie myszy, a ród Myszków napadł na knezia z rodu Popielidów. A jak było na prawdę? Cóż, tego pewnie nigdy się nie dowiemy.
Legenda już skończyła się
O myszach i Popielu.
Czy prawdy w niej
Choć krztyna jest?
Odgadnij przyjacielu,
Uwierz w nią lub nie…

Gopło, Gopło niebieskookie,
Ty, co zazdrośnie strzeżesz tajemnic,
Ty powiedz nam –
– Gopło, Gopło niebieskookie –
– Skąd taka siła w starej legendzie,
Że wieki trwa?

Słowiański żar gdzieś dawno zgasł,
Choć pieśni nucą drzewa
I żyje w nas
Przyszłości blask
I w sercach nam wciąż śpiewa
Czas, miniony czas."

https://teksty.agencja-as.pl/2006/02/13/legenda-o-ksieciu-popielu-i-myszach-muzyka-andrzej-mikolajczak/

Kojarzy to ktoś?
Ciekawe, czy ta wersja doczekała się potem jakichś reedycji np. na CD.

80 lat temu, 12 września 1944, w Rykach żołnierz AK Wacław Kuchnio wpadł do kuchni i zrobił z Paramonowa kotlecik. :))

Nikołaj Paramonow, zbiegły z niewoli sowiecki jeniec, który po ucieczce wstąpił do GL pod pseudonimem "Dąbrowski", dowodził złożoną głównie z Sowietów, a także z 15 zbiegłych z dęblińskiego getta Żydów, grupą rabunkową działającą w okolicach Puław i Ryk. Wraz z nią dopuszczał się też zabójstw na akowcach i ogólnie działaczach konspiracji niepodległościowej. M.in. w październiku 1943 z rąk tej grupy zginął akowiec Władysław Piwowarek "Borsuk", jeden z pierwszych partyzantów Inspektoratu AK Puławy, a w styczniu 1944 Alfons Faściszewski "Konar" (wraz z adiutantem Tadeuszem Ruszczyńskim "Brochwiczem" i woźnicą) - jeden z pierwszych organizatorów konspiracji niepodległościowej na terenie późniejszego Inspektoratu Puławy, weteran wojny 1920, nauczyciel i kierownik szkoły w Żyrzynie i później w Końskowoli, zastępca szefa Kedywu Komendy Lubelskiego Okręgu AK.
Po zajęciu Lubelszczyzny przez Sowietów w końcu lipca 1944 Paramonow został kapitanem MO i pracownikiem KW MO w Lublinie, po czym (jak pisze Jerzy Ślaski w książce "Żołnierze wyklęci" z 1996) nadzorował pracę posterunku w Rykach, wspomagając go swoim doświadczeniem w walce z "reakcją".
Początkowo akowcy nie chcieli występować zbrojnie przeciwko "władzy ludowej", jednak nasilające się prześladowania i aresztowania akowców zmusiły ich do działań w samoobronie, w tym do likwidacji najgorliwszych w terenie "utrwalaczy władzy ludowej". Akcja w Rykach z 12 września 1944 była jedną z pierwszych tego typu w "Polsce Lubelskiej".

Ppor. Wacław Kuchnio "Spokojny" należał do oddziału AK Mariana Bernaciaka "Orlika", u boku którego walczył również w okresie powojennym w poakowskiej partyzantki, od września 1945 podlegającym WiN-owi. Był jednym z najaktywniejszych i najskuteczniejszych ludzi "Orlika". Wyróżnił się m.in. podczas walki w Lesie Stockim z 24 maja 1945, będącej jednym z największych starć powojennego antykomunistycznego podziemia z "władzą ludową" w Polsce, podczas której doprowadził do likwidacji dowództwa grupy operacyjnej UB i MO wspieranej przez żołnierzy wojsk NKWD.
Po śmierci "Orlika" w czerwcu 1946 "Spokojny" dowodził częścią jego zgrupowania, działając w powiecie garwolińskim. W marcu 1947 w ramach "amnestii" ujawnił się przed UB i rozpoczął życie cywila, mieszkając pod Warszawą, jednak po wielomiesięcznym obserwowaniu go przez bezpiekę w czerwcu 1948 podczas próby aresztowania przez UB zastrzelił się.

Fraza o "wpadnięciu do kuchni" to oczywiście żart i gra słowna, podobnie jak to o zrobieniu kotlecika z Paramonowa. Niemniej to rzeczywiście Wacław Kuchnio "Spokojny" zlikwidował Paramonowa. Przy okazji jednocześnie ciężko ranił towarzyszącego Paramonowowi komendanta posterunku w Rykach Juliana Gransztofa vel Wiesława Korskiego, który po wyleczeniu ran został przeniesiony w inne miejsce i do Ryk już nie powrócił. Od 1945 do 1949 Gransztof vel Korski pracował w UB, skąd został dyscyplinarnie zwolniony jako notoryczny pijak.

#drugawojnaswiatowa #iiwojnaswiatowa #armiakrajowa #ciekawostkihistoryczne #historia #lubelskie #historiapolski #komunizm #ciekawostki #polska #rocznicanadzisiaj #kartkazkalendarza

#iiirzesza #nazizm #czarnyhumor #suchar #bezbek #heheszki #pasta i trochę #historia #drugawojnaswiatowa i #iiwojnaswiatowa

Poradnik: Jak zostać nazistą

1. Kup "Mein Kampf", czytaj ją codziennie i uznawaj ją za najważniejszą książkę w swoim życiu.
2. Drugą najważniejszą książką w twoim życiu jest "Mit XX wieku".
3. Twoim ulubionym kompozytorem jest Richard Wagner, a utworem "Walkiria", zwłaszcza fragment Cwał Walkirii.
4. Twoim ulubionym filmem jest "Triumf woli". Nie pytaj dlaczego, bo nie będziesz wierny ideologii.
5. Zawieś nad swoim łóżkiem portret Hitlera i każdy dzień zaczynaj od salutowania mu.
6. Twoim ulubionym strojem jest mundur.
7. Twój ulubiony symbol to czarna swastyka na białym tle. Drugi ulubiony - żelazny krzyż, a trzeci ulubiony - orzeł z rozłożonymi skrzydłami. Te symbole pasują wszędzie, im więcej tym lepiej.
8. Twoje ulubione kolory to biały, czarny i czerwony, jak na fladze Rzeszy. Ewentualnie jeszcze brunatny.
9. Nienawidź Żydów, Cyganów i Słowian i uważasz ich za podludzi. Homoseksualistów zresztą też. I nie pytaj, dlaczego Słowianie mieliby być podludźmi, skoro są aryjskim ludem, bo nie będziesz wierny ideologii.
10. Jesteś Aryjczykiem i masz blond włosy i niebieskie oczy. A jak nie masz, to najlepiej ufarbuj. Zarówno włosy, jak i oczy.
11. Najważniejszą osobą w twoim życiu jest Hitler i jesteś mu całkowicie posłuszny. Gdyby kazał ci zabić własną matkę, żonę i dzieci, zrobiłbyś to bez wahania.
12. Nie masz litości ani sumienia. A jak masz, to o tym nie myśl.
13. W ogóle nie myśl, bo to wymyślili Żydzi.
14. Nienawidź jazzu, bo to murzyńsko-żydowska muzyka. Nienawidź też każdej pozostałej muzyki wymyślonej przez Żydów ani Murzynów.
15. Nie możesz oglądać amerykańskich filmów, bo amerykański przemysł filmowy stworzyli Żydzi. Wyjątkiem są "Narodziny narodu" i inne filmy przedstawiające Murzynów i Żydów w złym świetle.
16. Nie możesz czytać komiksów DC ani Marvela, bo ich autorami są Żydzi.
17. Gdy coś mówisz, to wrzeszcz i machaj rękami, żeby naśladować Hitlera.
18. Przekonuj wszystkich, że Hitler to największy wódz na świecie. Aryjczyków przekonuj wrzeszcząc, a nie-Aryjczyków przekonuj bijąc ich, torturując i zabijając.
19. Twoimi sojusznikami mogą być tylko Aryjczycy. No, chyba że są Japończykami, Węgrami lub Finami. Indianie też są w sumie OK, bo Hitler czytał Karola Maya i polubił Winnetou.
20. Jedynymi tematami, jakie dla ciebie istnieją i na które potrafisz rozmawiać, są: Rzesza, Hitler, Wehrmacht, NSDAP, Aryjczycy, nadludzie, podludzie, sytuacja na froncie i przestrzeń życiowa. Cała reszta jest nieważna.
21. Bądź bezgranicznie dumny ze swojej przynależności do rasy panów.
22. Twój ulubiony zwrot to "Heil Hitler" i najlepiej powtarzaj go kilkaset razy dziennie. Twój drugi ulubiony zwrot to "Sieg Heil".
23. Jak będziesz mieć syna, to daj mu na imię Adolf.
24. Jedynymi Słowianami, którzy nie są podludźmi, są chorwaccy ustasze i członkowie Słowackiej Partii Ludowej księdza Tiso.
25. Nienawidź komunistów, chyba że jest między 23 sierpnia 1939 a 22 czerwca 1941.
26. Do Polaków mów, a raczej warcz: "polnisze szwajne", a do Żydów "farfluchte jude" lub "farfluchte szwajne".
27. Nie zdziw się, jak przyjdzie strasznie wysoki rachunek za gaz.
28. Twoim ulubionym miastem jest Monachium, ewentualnie Norymberga. Przynajmniej do 1946 roku.
29. Twoja ulubiona rasa psa to owczarek niemiecki.
30. Musisz wiedzieć, że nie ma żadnej różnicy między tysiącem lat a dwunastoma latami.

#bekazprawakow #urojeniaprawakoidalne #neuropa #karon

Od pewnego czasu toczę ożywioną dyskusję z użytkownikiem Jah00, i z każdym jego komentarzem coraz bardziej nie wiem, czy się śmiać, czy płakać.
https://www.wykop.pl/link/5815201/comment/87813959/#comment-87813959
Garść cytatów tego użytkownika:

Poza tym uważam, że postępowa alternatywa jest dużo bardziej toksyczna i o ile nauki Kościoła mogły co najwyżej przyczynić się do skromnego i pokornego życia, tak idee postępowe doprowadzą do przemocy i rozwalą cały porządek społeczny. Powodzenia.

Lewicowiec to taki niedojrzały komunista. Komunizm jest tylko konsekwencją lewicowych poglądów, nie ma tu dużej różnicy. Zło jest złem, mniejsze, większe, nie ważne.

Mało mnie to interesuje, a poza tym nie można w żaden sposób zweryfikować wiarygodności tych rewelacji. Przecież mamy teraz do czynienia z lewicową nagonką na Kościół w celu jego zniszczenia. Tak samo nie ma sensu czytać o globalnym ociepleniu, ani o szczepionkach, bo to nie informacje, tylko propaganda napędzana chęcią zysku i realizacji własnych celów przez elity. Kompletnie nieobiektywna. Już pisałem, Kościół nie ma możliwości obrony, bo jak się przyzna to powiedzą winny, a jak się nie przyzna to powiedzą, że zataja i kręci. Bo wyrok już jest wydany, Kościół ma być zniszczony.

Konkrety masz we Francji, w Szwecji i ogólnie na zachodzie, gdzie najsilniej realizuje się lewicowe ideały. Spadek dzietności, mniej małżeństw, więcej rozwodów, ludzie żyjący samotnie, niezadowolenie społeczne, protesty, lawinowy wzrost przestępczości, bezrobocia, zwłaszcza wśród młodych, terroryzm, znieczulica społeczna, zwykli ludzie bojący się chodzić po ulicach po zmroku, gdzie rządzi prawo silniejszego i nawet policja nie chce się zapuszczać w niektóre rejony. To samo będzie u nas za parę lat jeśli będziemy te same "ideały" realizować. Jakie to ideały? Markizm kulturowy i socjalizm. Marksizm opiera się na rewolucji, gdzie jedna grupa społeczna z nienawiści niszczy drugą. Socjalizm opiera się na pasożytowaniu jednej grupy społecznej na owocach pracy drugiej grupy społecznej, co prowadzi poza niezadowoleniem do ubożenia i jednych i drugich. Cała ta nienawiść wynika z niesprawiedliwości, gdzie nadaje się przywileje jednym kosztem drugich, dzieje się to pod wzniosłymi hasłami równości i wolności w rzeczywistości jest dokładnie odwrotnie.

Cywilizacja oparta na chrześcijaństwie wygrała i wspaniale się rozwinęła, bo ludzie okradali i mordowali się trochę mniej. Wszystko na ten temat.

Aborcja nie wynika z religii tylko z konstytucji i z państwowego prawa zakazującego zabijania. A jak cię to tak boli to wyjedź sobie gdziekolwiek do Czech np. zrób aborcję legalnie i wróć, bo czuję, że tak cię ta religia napastuje, że zaraz w ciążę zajdziesz.

Aha, więc dziś mamy o tym pojęcie, dlatego wykładamy gender, a dookoła rośnie liczba samobójstw, upada moralność, wzrasta przestępczość itd. Krótko mówiąc za bardzo sobie upraszczasz świat. Ja uważam, że to właśnie starożytni ludzie byli mądrzejsi, bo musieli, inaczej czekała ich śmierć. To dziś stać nas na bycie głupkami i w większości nimi jesteśmy.

Ja uważam, że ty się mylisz, a na pewno łykasz mainstreamową propagandę. W ogóle nie masz pojęcia o co tak naprawdę chodzi i jak jesteś rozgrywany, ale nie będę odbiegać od tematu.

Poza tym protesty i niezadowolenie są prowokowane przez elity, które na zamieszaniu korzystają. Przykładowo protestowanie przeciwko aborcji, która dotyczy 0,001% społeczeństwa, a nie protestowanie przykładowo przeciwko cenzurze, która dotyczy wszystkich pokazuje jak debilna jest ta masa zwana społeczeństwem.

Gdyby realizowały idee prawicowe to nie byłyby krajami trzeciego świata.

A badania z lewackich uniwersytetów są dla mnie kompletnie niewiarygodne.

Lewicowość nie opiera się na autorytaryzmie bądź jego braku ani na religii, tylko na wyzysku i niesprawiedliwości. Więc jest kompletnie obojętne jaka ta lewica będzie. Skutek będzie zawsze taki sam. Nawiasem demokracja to jest rodzaj tyranii doskonałej, gdzie ludziom się wydaje, że rządzą.

Tak, wolnościowa dyktatura to jedyna droga. Tyle tylko że prawicowców na świecie jest około 1-3%, reszta to lewicowcy.

Odsyłam do eksperta w tej dziedzinie Krzysztofa Karonia. Jak zwał tak zwał, wiadomo o co chodzi. A jak nie wiesz to posłuchaj Karonia.

24 listopada 1227 podczas zjazdu książąt w Gąsawie na Kujawach siepacze napadli na Leszka Białego w łaźni i na Henryka Brodatego w łóżku. Henryk został ranny, jednak życie uratował mu rycerz Peregryn z Wiesenburga, który zasłonił go własnym ciałem. Leszek zaczął uciekać konno, jednak został dopadnięty i zamordowany we wsi Marcinkowo (obecnie Marcinkowo Górne w powiecie żnińskim). Według jednej z wersji, odpowiedzialność za to ponosił Władysław Odonic, według drugiej - Świętopełk Pomorski. Jednym ze skutków tej zbrodni było oderwanie się od Polski Pomorza. Leszek Biały był najprawdopodobniej ostatnim polskim księciem mającym uprawnienia princepsa, czyli zwierzchniego władcy nad pozostałymi książętami dzielnicowymi.

27 listopada 1331 na króla Szkocji został koronowany Dawid II Bruce.

24 listopada 1572 zmarł John Knox, szkocki duchowny i teolog protestancki, czołowy twórca narodowego protestanckiego Kościoła Szkocji.

24 listopada 1632 urodził się Baruch Spinoza, żydowski filozof i optyk z Holandii, zwolennik panteizmu.

24 listopada 1729 urodził się Aleksandr Suworow, rosyjski dowódca wojskowy.

24 listopada 1858 zmarł Wincenty Krasiński, generał i polityk, ojciec Zygmunta Krasińskiego.

24 listopada 1859 w brytyjskich księgarniach pojawiło się dzieło Darwina "O powstawaniu gatunków".

24 listopada 1872 urodził się Grigorij Cziczerin, sowiecki polityk i dyplomata, ludowy komisarz spraw zagranicznych.

24 listopada 1875 urodził się Xawery Dunikowski, rzeźbiarz.

24 listopada 1880 urodził się Abd al-Aziz ibn Su'ud, twórca państwa saudyjskiego, pierwszy król Arabii Saudyjskiej (od 1932 do 1953).

24 listopada 1891 urodziła się Maria Kossak znana później jako Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, poeta, dramatopisarka, córka Wojciecha Kossaka.

24 listopada 1929 zmarł Georges Clemenceau, były premier Francji.

24 listopada 1957 zmarł Diego Rivera, meksykański malarz żydowskiego pochodzenia, mąż Fridy Kahlo, trockista.

24 listopada 1963 dwa dni po zamachu na Johna F. Kennedy'ego główny podejrzany o tę zbrodnię Lee Harvey Oswald został zamordowany przez Jacoba Rubinsteina znanego jako Jack Ruby; było to pierwsze zabójstwo sfilmowane i transmitowane na żywo w telewizji.

24 listopada 1991 zmarł Freddie Mercury (właściwie Farrokh Bulsara), wokalista zespołu Queen. Tego samego dnia zmarł Eric Carr (właściwie Paul Caravello), perkusista zespołu KISS.

24 listopada 1995 na Białorusi odbyło się sfałszowane referendum umacniające władzę Łukaszenki i przywracające symbole narodowe (w nieco zmodyfikowanej formie) z czasów Białoruskiej SRR.

24 listopada 2001 w katastrofie samolotu Crossair 3597 w Szwajcarii k. Zurychu zginęły 24 osoby, w tym wokalistka grupy La Bouche, Melanie Thornton.

24 listopada 2005 zmarł Noriyuki "Pat" Morita, japońsko-amerykański aktor znany głównie z roli Miyagi'ego w filmie "Karate Kid".

24 listopada 2008 zmarł Michael Lee (właściwie Michael Gary Pearson), perkusista grup The Cult i Thin Lizzy.

24 listopada 2015 niedaleko granicy syryjsko-tureckiej myśliwiec tureckich sił powietrznych zestrzelił rosyjski bombowiec; był to pierwszy przypadek zestrzelenia rosyjskiego samolotu przez siły powietrzne członka NATO po rozpadzie ZSRR.

#historia #ciekawostkihistoryczne #rocznicanadzisiaj #zdarzylosiedzisiaj #film #muzyka #gruparatowaniapoziomu

20 listopada 284 cesarzem Rzymu został Gaius Aurelius Valerius Diocletianus, czyli Dioklecjan, niezamożny człowiek niskiego pochodzenia, wybrany przez żołnierzy.

20 listopada 1620 cesarz Ferdynand II Habsburg ogłosił, że list majestatyczny (z 1609) przestał obowiązywać, w związku z czym w Czechach nie obowiązuje już wolność wyznania. Było to 12 dni po zadaniu czeskim powstańcom klęski w bitwie na Białej Górze i stanowiło zapowiedź brutalnej rekatolicyzacji Czech.

20 listopada 1648 na króla Polski został wybrany Jan Kazimierz Waza, przyrodni brat zmarłego w maju 1648 Władysława IV Wazy.

20 listopada 1655 Jan Kazimierz Waza wydał Uniwersał opolski wzywający Polaków do powstania przeciw Szwedom.

20 listopada 1815 Szwajcaria ogłosiła akt wieczystej neutralności.

20 listopada 1924 urodził się Benoît Mandelbrot, żydowski matematyk, znany jako ojciec geometrii fraktalnej.

20 listopada 1925 zmarł Stefan Żeromski. Tego samego dnia urodził się Robert Kennedy, prawnik i polityk, prokurator generalny USA.

20 listopada 1945 rozpoczął się pierwszy proces norymberski, i tym samym pracę rozpoczął Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze.

20 listopada 1959 Zgromadzenie Ogólne ONZ uchwaliło Deklarację praw dziecka.

20 listopada 1975 zmarł Francisco Franco, generał, dyktator Hiszpanii od 1939.

20 listopada 1976 zmarł Trofim Łysenko, rosyjski agronom, pseudonaukowiec i przeciwnik genetyki, którego fałszywe teorie zostały w 1948 uznane za obowiązujące w ZSRR, a on sam zyskał rangę najwyższego autorytetu w dziedzinie biologii aż do 1965, gdy łysenkizm został odrzucony w ZSRR.

20 listopada 1993 zmarł Emile Ardolino, amerykański reżyser i producent filmowy włoskiego pochodzenia, reżyser m.in. filmu "Dirty Dancing" z 1987.

20 listopada 1998 na klatce schodowej swojego domu w Petersburgu została zamordowana Galina Starowojtowa, rosyjska polityk i obrończyni praw człowieka.

20 listopada 2006 zmarł Robert Altman, reżyser m.in. filmu "MASH", laureat Oscara za całokształt twórczości.

#historia #ciekawostkihistoryczne #rocznicanadzisiaj #zdarzylosiedzisiaj #gruparatowaniapoziomu

W latach 30. i na początku lat 40. w USA jednym z najbardziej wpływowych ludzi był ksiądz Charles Coughlin - bazylianin, prominentny radiowy kaznodzieja i wydawca pisma "Socjal Justice", mający 10 milionów słuchaczy, otrzymujący w połowie lat trzydziestych ponad 10 tysięcy listów dziennie i mający ponad milion płacących mu członków założonej przez niego Narodowej Unii dla Sprawiedliwości Społecznej.

Urodzony w 1891 w Hamilton w Kanadzie i od 1923 mieszkający w stanie Michigan w USA, Coughlin początkowo rozważał zostanie politykiem, jednak ostatecznie wybrał kapłaństwo. W swoich programach radiowych bardzo często poruszał kwestie polityczne i ekonomiczne. Ogłosił krucjatę przeciw komunizmowi, atakował również bankierów, masonów, Żydów, bezbożnych kapitalistów i plutokratów. Początkowo entuzjastycznie popierał Roosevelta, za którym zresztą mocno agitował podczas kampanii przed wyborami prezydenckimi w USA w 1932, jednak ponieważ Roosevelt ciągle go ignorował i był wobec niego nieufny, Coughlin zaczął bardzo ostro krytykować jego i zainicjowany przez niego New Deal (Nowy Ład). Twierdził, że Roosevelt okazał się być zbyt przyjazny bankierom, którym Coughlin przypisywał chciwość, która to chciwość miała przyczyniać się do rozprzestrzeniania się wpływów komunistycznych. Był zdecydowanym zwolennikiem izolacjonizmu. Krytykował też demokrację i chwalił Mussoliniego oraz innych dyktatorów i rządy autorytarne, wypowiadał się też przychylnie o Hitlerze i cesarzu Hirohito. Był przekonany o tym, że "Protokoły Mędrców Syjonu" były autentyczne i o tym, że Żydzi zrobili komunistyczną rewolucję w Rosji w związku ze swoimi planami przejęcia władzy nad światem. Jego poglądy ekonomiczne były lewicowe (a jak na standardy USA to już zwłaszcza), a poglądy na kwestie społeczne były skrajnie prawicowe. W związku z ilością listów, które otrzymywał od słuchaczy, w Royal Oak w Michigan, gdzie Coughlin był duszpasterzem w miejscowej świątyni, zbudowano nowy urząd pocztowy przeznaczony specjalnie do obsługi listów, które otrzymywał. W 1938 był jednym z inicjatorów i propagatorów politycznego stowarzyszenia nazwanego Front Chrześcijański, zorganizowanego w sposób zbliżony do milicji, który obiecał bronić kraju przed komunistami i Żydami i organizował wiece w całym kraju, a niektórzy jego członkowie nękali przypadkowo napotkanych Żydów. Po "nocy kryształowej" w 1938 Coughlin stwierdził, że komuniści zamordowali miliony chrześcijan w Rosji i że prześladowania chrześcijan zaczęły się wcześniej. Mimo że Coughlin wielokrotnie przedstawiał Żydów jako zagrożenie i przedstawiał teorie spiskowe o Żydach jako prawdziwe, to przy różnych okazjach zaprzeczał, jakoby był antysemitą.

Gdy w Europie toczyła się II wojna światowa, Coughlin za jej wywołanie obwinił Żydów. Nawet gdy Japończycy zaatakowali Pearl Harbor w grudniu 1941, stwierdził, że winni temu są Żydzi, którzy sprowokowali ten atak, żeby uwikłać USA w wojnę. Nie przestał powtarzać tego nawet po tym, gdy III Rzesza wypowiedziała wojnę USA i stwierdzenia Coughlina były zbieżne z tym, co głosiła propaganda III Rzeszy. To już było dla amerykańskich władz za wiele i w 1942 FBI zrobiło nalot na kościół Coughlina i skonfiskowało wszystkie księgi parafialne i osobiste papiery. Niedługo potem zakazano mu używania poczty dla rozpowszechniania pisma "Social Justice". Zbiegło to się też w czasie ze zmianą nastawienia amerykańskiej opinii publicznej, której przestało się podobać, że ich radiowy kaznodzieja głosi to samo, co hitlerowska propaganda. Wkrótce katolicka hierarchia nakazała Coughlinowi zaprzestanie nadawania jego audycji radiowych, a arcybiskup Detroit zakazał mu prowadzenia wszelkiej działalności politycznej i ogólnie innej niż ściśle duszpasterska. Hierarchowie, którzy postanowili uciszyć Coughlina, uznali, że psuje on reputację katolicyzmu w USA.

#historia #ciekawostkihistoryczne #usa #dzbanywiary #bekazkatoli #bekazprawakow

15 listopada 1280 zmarł teolog Albert Wielki, nauczyciel Tomasza z Akwinu, który jako pierwszy myśliciel z Europy pozostający pod wpływem filozofii Bliskiego Wschodu (konkretnie Awicenny) i który jako pierwszy z Europy dostrzegł i odnotował wartość arabskiego dorobku filozoficznego.

15 listopada 1533 hiszpański konkwistador Francisco Pizarro pokonał Atahualpę i zniszczył państwo Inków, zajmując jego stolicę Cuzco.

15 listopada 1620 szlachcic Michał Piekarski usiłował zabić króla Zygmunta III Wazę, jednak został powstrzymany przez nadwornego marszałka koronnego Łukasza Opalińskiego i królewicza Władysława (późniejszego króla), a później poddany strasznym torturom i 12 dni później w makabryczny sposób zgładzony.

15 listopada 1630 zmarł Johannes Kepler, niemiecki astronom i matematyk, który odkrył prawa ruchu planet.

15 listopada 1708 urodził się William Pitt starszy, brytyjski arystokrata i premier, na cześć którego nazwano miasto Pittsburgh w Pensylwanii.

15 listopada 1884 w Berlinie rozpoczęła się konferencja dotycząca podziału Afryki na europejskie strefy wpływów; było to związane z rozpoczynającym się właśnie wtedy tzw. wyścigiem o Afrykę.

15 listopada 1895 urodził się Antoni Słonimski, felietonista i pisarz żydowskiego pochodzenia.

15 listopada 1889 w Brazylii major Deodoro da Fonseca dokonał zamachu stanu, obalając cesarza Piotra II i proklamując republikę.

15 listopada 1908 zmarła władczyni Chin, Cixi, znana jako cesarzowa wdowa.

15 listopada 1916 w Vevey w Szwajcarii zmarł Henryk Sienkiewicz.

15 listopada 1917 zmarł Émile Durkheim, francuski filozof, socjolog i pedagog żydowskiego pochodzenia.

15 listopada 1919 zmarł Michał Doliwo-Dobrowolski, elektrotechnik, elektryk i wynalazca polsko-rosyjskiego pochodzenia pracujący w Niemczech, twórca pierwszej linii wysokiego napięcia.

15 listopada 1920 utworzono Wolne Miasto Gdańsk.

15 listopada 1945 ostatnim premierem Królestwa Węgier został Zoltan Tildy z Niezależnej Partii Drobnych Rolników, który 1 lutego 1946 po ogłoszeniu Węgier republiką został jej prezydentem.

15 listopada 1957 zmarł Andrzej Bursa, świetnie zapowiadający się młody poeta (25 lat), zaliczany do "poetów wyklętych"; przyczyną śmierci była wrodzona wada aorty, mimo pogłosek o samobójstwie poety.

15 listopada 1971 firma Intel wprowadziła na rynek pierwszy czip, czterobitowy Intel 4004.

15 listopada 1985 na rozkaz szefa MSW Czesława Kiszczaka milicja rozpoczęła akcję Hiacynt polegającą na zbieraniu materiałów o polskich homoseksualistach i ich środowisku, w wyniku której zarejestrowano ok. 11 000 akt.

15 listopada 2010 w Polsce wprowadzono zakaz palenia w miejscach publicznych.

15 listopada 2019 zmarł Juliusz Paetz, były arcybiskup poznański.

#historia #ciekawostkihistoryczne #rocznicanadzisiaj #zdarzylosiedzisiaj #gruparatowaniapoziomu