Evie Parker dostanie własną serię osadzoną w świecie Gun Honey. Killproof: A Gun Honey Series zadebiutuje w kwietniu 2027 roku, a jej bohaterka nie będzie typową bohaterką komiksu sensacyjnego.

Uniwersum Gun Honey doczeka się kolejnego spin-offu. Titan Comics i Hard Case Crime oficjalnie zapowiedziały Killproof: A Gun Honey Series, nową serię komiksową, której główną bohaterką będzie Evie Parker, postać znana wcześniej z Heat Seeker: Combustion. Pierwszy numer ma trafić do sklepów komiksowych w kwietniu 2027 roku.

Za projekt odpowiada Charles Ardai, twórca świata Gun Honey i założyciel Hard Case Crime. Oprawę graficzną przygotuje Ace Continuado, za tusz odpowiada Juan Castro, kolory Asifur Rahman, a liternictwo David Leach. Nowa seria ma zachować charakterystyczne dla tego uniwersum połączenie kryminału, dynamicznej akcji, humoru i pulpowej przygody...

Źródło: POPKulturowy Kociołek

#komiks #komiksy #komiksnadzis

Idea Factory uruchomiło nową markę visual novel, a jej pierwszym projektem będzie ICONOLOGY. Kryminalna przygodówka powstaje ze scenariuszem Makoto Fukamiego, autora związanego między innymi z PSYCHO-PASS. Najciekawszym elementem gry ma być jednak sposób prowadzenia śledztwa, które zaprowadzi graczy prosto do podświadomości podejrzanych.

Za scenariusz odpowiada Makoto Fukami, którego dorobek obejmuje między innymi serię anime PSYCHO-PASS, a także Resident Evil: Vendetta i Resident Evil: Death Island. Przy projekcie pracuje również Teita, artysta znany z Fate/Grand Order oraz CharadeManiacs.

Historia ICONOLOGY rozgrywa się w niedalekiej przyszłości. W związku ze wzrostem liczby coraz bardziej złożonych i brutalnych przestępstw tokijska policja metropolitalna powołuje tajną jednostkę o nazwie Experimental Task Force.

Jej najważniejszym narzędziem jest White Cube, czyli urządzenie do wizualizacji fal mózgowych. Technologia pozwala przedstawiać myśli podejrzanych w formie tak zwanych obrazów kognitywnych. Problem polega na tym, że ich interpretacja wymaga odpowiednich umiejętności...

Źródło: POPKulturowy Kociołek

#gry #graczniedzielny #visualnovel

PROPLICA Master Sword powraca. BANDAI SPIRITS zapowiedziało reedycję dużego kolekcjonerskiego modelu inspirowanego mieczem z serii The Legend of Zelda. Produkt ponownie trafi do sprzedaży w kwietniu 2027 roku, a jego cena została ustalona na 29 700 jenów z podatkiem.

Przedsprzedaż rozpocznie się 1 października 2026 roku. Mamy więc do czynienia z powrotem produktu, który pierwotnie zadebiutował 21 września 2024 roku.

Master Sword został odwzorowany w długości około 105 cm, dzięki czemu zdecydowanie nie jest to niewielki gadżet stojący na półce. W zestawie znajdują się sam miecz, pochwa oraz specjalna podstawka ekspozycyjna. Podstawkę można skonfigurować tak, aby prezentować miecz osobno albo umieszczony w pochwie...

Źródło: POPKulturowy Kociołek

#zelda #geek #gadzety

27 tekstów, podróże w czasie, roboty, kosmiczne sądy, obce światy i pytania o to, co właściwie czyni nas ludźmi. Halo, Ziemia! Jesteście tam? Briana Aldissa to antologia science fiction, która zamiast trzymać się jednego pomysłu, co chwilę zmienia kierunek. Jedna historia potrafi być ponura, kolejna absurdalna, a następna zostawia po sobie pytanie, którego nie da się łatwo wyrzucić z głowy. Właśnie ta nieprzewidywalność okazuje się największą siłą zbioru.

Sercem tej liczącej aż 27 tekstów antologii jest ciągłe testowanie elastyczności samej konwencji science fiction. Brian Aldiss nie marnuje czasu na tasiemcowe wstępy czy mozolne tłumaczenie praw fizyki. Zamiast tego rzuca nas w sam środek różnych wydarzeń.

Konstrukcja fabularna większości opowiadań opiera się na precyzyjnie zastawionej pułapce. Zaczynamy od sytuacji, która wydaje się dosyć zrozumiała i prosta. Dynamika tekstu ulega jednak szybkiej zmianie, gdy autor odsłania kolejną warstwę rzeczywistości, zmuszając czytelnika do przewartościowania wszystkiego, co wiedział o opisywanym świecie.

Największym atutem Halo, Ziemia! Jesteście tam? jest więc dla mnie sposób, w jaki Brian Aldiss buduje swoje historie. Autor nie próbuje każdemu tekstowi zapewnić rozmachu godnego wielkiej powieści science fiction. Wręcz przeciwnie. Często bierze jeden pomysł, stawia człowieka w jego środku i sprawdza, co się wydarzy. Dzięki temu podróż w czasie może stać się opowieścią o znudzeniu własnym życiem, kosmiczny sąd okazją do zadania pytania o odpowiedzialność całego gatunku, a pozornie niewinny zakład punktem wyjścia do podważenia naszego poczucia kontroli nad rzeczywistością.

Tempo antologii jest przez to nierówne, ale trudno uznać to za poważną wadę przy 27 tekstach. Niektóre historie potrzebują niewiele miejsca, żeby mocno uderzyć pomysłem, inne są bardziej eksperymentalne i nie dają równie szybkiej satysfakcji. Halo, Ziemia! Jesteście tam? nie jest więc zbiorem, który czyta się zawsze w tym samym rytmie. Dla mnie akurat jest to jego część uroku. Nigdy nie miałem poczucia, że kolejny tekst jest po prostu kolejną wersją poprzedniego.

Aldiss nie buduje tej antologii wokół jednej grupy bohaterów, dlatego trudno mówić o klasycznym rozwoju postaci. Bohaterowie pojawiają się po to, żeby sprawdzić konkretny pomysł, a później ustępują miejsca kolejnym ludziom, kolejnym problemom i kolejnym wizjom przyszłości. Zamiast śledzić długą drogę jednej postaci, obserwujemy kolejne warianty ludzkiego zachowania.

Mamy tu do czynienia z całą galerią postaci: od sprytnych krętaczy i pełnych megalomanii stwórców, przez zrezygnowanych obywateli dystopijnych państw, aż po jednostki walczące na futurystycznych arenach. Właśnie ta różnorodność jest dla mnie ważniejsza niż zapamiętywanie poszczególnych nazwisk czy szczegółów fabuły. Nie wszystkie postacie zostają w głowie równie mocno. Czasem zapamiętuje się przede wszystkim sytuację, pomysł albo pytanie, które historia pozostawiła po sobie. W przypadku antologii Aldissa nie odbieram tego jako problemu. Jej bohaterowie mają działać w krótkiej formie i przede wszystkim odsłaniać kolejne oblicza człowieka...

Pełna recenzja na: POPKulturowy Kociołek

#ksiazka #czytam #scifi #sciencefiction

Na pierwszy rzut oka Rewolucjonistka Utena tom 1 wygląda jak klasyczne shōjo z księciem, romantyczną tajemnicą i efektownymi pojedynkami. Szybko jednak okazuje się, że Akademia Ohtori działa według reguł, które trudno uznać za normalne. Manga Chiho Saito potrafi zachwycić kreską i atmosferą, ale równie skrywaną znacznie głębszą treścią. To właśnie ta mieszanka baśni, tajemnicy i konfliktów między bohaterami czyni ją tak charakterystyczną.

Pierwsze zetknięcie z historią stworzoną przez Chiho Saito i zespół Be-Papas potrafi wywołać spory wstrząs. Obserwujemy opowieść, która z jednej strony czerpie garściami z klasycznego shōjo, a z drugiej bezczelnie łamie niemal każdy utarty schemat gatunkowy. Decyzja głównej bohaterki, by odrzucić rolę biernej księżniczki na rzecz wyzwolonego protektora, nadaje całej narracji niezwykłej dynamiki. Dynamiki która czasem mocno angażuje, ale ma też momenty mogące powodować grymas niezadowolenia na twarzy czytelnika.

Fabuła mangi rozwija się w zaskakująco szybko. Rozpoczynamy od zarysu dzieciństwa Uteny, traumy po stracie rodziców, uratowania z rzeki przez tajemniczego księcia oraz corocznych listów z różanym stemplem, które w finale doprowadzają bohaterkę do Akademii Ohtori. Wstęp i wprowadzenie do realiów szkolnych traktowane są tu dość pobieżnie, bo akcja natychmiast wrzuca nas w wir pojedynków na miecze na arenie, co jest jednym z ważnych systemów tej placówki.

Manga serwuje więc odbiorcy coś ciekawszego i bardziej złożonego niż zwykłą historię o poszukiwaniu pierwszej miłości. Utena zostaje bowiem wciągnięta w zasady, których sama nie zna i których sens długo pozostaje niejasny. Kolejne pojedynki popychają akcję naprzód, ale ważniejsze od wyniku starć jest to, co mówią o relacjach między bohaterami. Najmocniej wybrzmiewa sprzeciw Uteny wobec sytuacji, w której człowiek może zostać potraktowany jak własność. To bardzo ważne dla całej konstrukcji fabuły, bo od tego momentu kolejne starcia mają dla Uteny konkretny cel.

Jest to niewątpliwie ciekawe i znacząco odróżniają się od klasycznego shōjo. Problem w tym, że konstrukcja historii potrafi zirytować. Manga chętnie podrzuca nam kolejne pytania, ale na jasne odpowiedzi nie mamy tu co liczyć. Opowieść ma również pewien problem z tempem. Pojedynki pozwalają stopniowo wprowadzać kolejnych bohaterów, ale pomiędzy nimi pojawiają się czasem fragmenty nie wnoszące nic znaczącego do opowieści. Zamiast budować napięcie, manga zaczyna wtedy sprawiać wrażenie, jakby celowo odkładała najważniejsze wyjaśnienia na później.

Mimo tego podstawowy pomysł działa. Najbardziej interesujące nie jest nawet to, kto wygra następny pojedynek, lecz zderzenie Uteny z systemem, który próbuje narzucić bohaterom określone role. Dzięki temu fabuła ma wyraźny temat i nie sprowadza się do serii efektownych scen.
Bardzo mocnym akcentem mangi są tutaj postacie. Pierwsze i najważniejsze miejsce zajmuje oczywiście Utena. Ma ona wyrazisty charakter, drzemiącą w niej odwagę i bardzo wyraźny kodeks moralny. Dziewczyna nie chce po prostu czekać na księcia, który ją uratuje. Sama chce zostać księciem. Co ważne, nie jest to tylko efektowny kostiumowy pomysł. Jej sposób zachowania wpływa na decyzje i relacje, szczególnie wtedy, gdy inni próbują narzucić jej rolę.

Świetnie wypada tu jej stosunek do Anthy. Utena widzi w niej osobę, podczas gdy system pojedynków sprowadza ją do roli nagrody należącej do zwycięzcy. To napięcie daje ich relacji emocjonalny ciężar, nawet jeśli sama Anthy pozostaje znacznie trudniejsza do rozszyfrowania. Sama Anthy jest jednak trochę za bardzo pasywna, często po prostu wykonuje polecenia i zachowuje spokój nawet wtedy, gdy sytuacja powinna budzić sprzeciw. Można w tym widzieć element tajemnicy, ale jako bohaterka przez długi czas nie ma takiej siły jak Utena.

Ciekawiej wypadają postacie, które próbują wykorzystać zasady tego świata dla własnych celów. Tōga jest jednocześnie czarujący, irytujący i manipulacyjny. Saionji działa znacznie bardziej bezpośrednio i przez swoje zachowanie wobec Anthy szybko staje się postacią, której trudno kibicować. Pojawiające się później Jury, Miki czy rodzeństwo Anthy poszerzają układ zależności i sugerują, że Akademia Ohtori skrywa znacznie więcej, niż początkowo widać. Nie wszystkie te postacie dostają jednak na tym etapie tyle miejsca, by ich potencjał w pełni wybrzmiał....

Pełna recenzja na: POPKulturowy Kociołek

#manga #komiks #komiksy #mangadyskusja

LEGO sięga po jedną z najbardziej rozpoznawalnych scen Dragon Balla. Nowy zestaw przedstawia Shenrona pojawiającego się z siedmiu Smoczych Kul, a całość uzupełnia minifigurka młodego Goku lecącego na Kinto-un. Cena modelu została ustalona na 23 980 jenów.

LEGO przygotowało kolejną propozycję dla fanów Dragon Balla. Nowy zestaw LEGO Dragon Ball nosi nazwę LEGO Icons Dragon Ball Shenron & Son Goku i pozwala odtworzyć scenę, w której Shenron wyłania się z siedmiu Smoczych Kul. Model trafi do regularnej sprzedaży 4 listopada 2026 roku.

Centralnym elementem konstrukcji jest Shenron, przedstawiony w momencie pojawienia się z siedmiu kul. LEGO potraktowało zestaw przede wszystkim jako model ekspozycyjny, ale nie zabrakło w nim elementu przeznaczonego do swobodnego ustawiania.

Na środku modelu umieszczono minifigurkę młodego Son Goku siedzącego na Kinto-un. Minifigurkę można wyjąć z konstrukcji i zmieniać jej pozycję, dzięki czemu nie musi pozostawać w jednym ustawieniu. To niewielki szczegół, ale pozwala nieco inaczej wykorzystać gotowy model poza samą ekspozycją.

Źródło: POPKulturowy Kociołek

#lego #dragonball #otaku

Nocna praca w Shinjuku może szybko okazać się znacznie bardziej ryzykowna, niż sugerowałoby samo robienie zdjęć. W Shinjuku Anomaly gracz musi dokumentować napotkane anomalie, jednocześnie pilnując odpowiedniej odległości. Premiera gry została zaplanowana na 30 września.

Krótka horrorowa visual novel Shinjuku Anomaly ma już ustaloną datę premiery. Gra z wieloma zakończeniami zadebiutowała na PC za pośrednictwem Steam 30 września, a jej cena została ustalona na 3,99 dolara.

Za wydanie produkcji odpowiada AMATA Games. Shinjuku Anomaly jest przedstawiane jako krótka horrorowa visual novel, której głównym elementem rozgrywki jest nocne fotografowanie tajemniczych anomalii w Shinjuku.

Założenie brzmi niepozornie. Gracz podejmuje pracę w niepełnym wymiarze godzin, polegającą na robieniu zdjęć anomalii pojawiających się nocą w Shinjuku. Szybko okazuje się jednak, że samo znalezienie dziwnego zjawiska to dopiero początek...

Źródło: POPKultgurowy Kociołek

#gry #graczniedzielny #visualnovel

Co trzeba poświęcić, żeby poznać prawdę o świecie? Ziemia i jej obroty zaczyna od fascynacji astronomią, ale bardzo szybko zamienia ją w walkę o prawo do samodzielnego myślenia. Uoto prowadzi czytelnika przez historię kolejnych ludzi, którzy przejmują wiedzę po swoich poprzednikach i próbują pchnąć ją dalej. Efekt to ambitna manga historyczna, w której nauka potrafi być równie ekscytująca jak thriller.

Ziemia i jej obroty Uoto zaczyna od pytania, które szybko przestaje dotyczyć wyłącznie astronomii. Ile człowiek jest gotów poświęcić, żeby sprawdzić, czy świat wygląda tak, jak od dawna mu tłumaczono? Odpowiedź okazuje się brutalna, ale historia nie zatrzymuje się na konflikcie nauki z religią.

Ziemia i jej obroty to manga historyczna stworzona w konwencji thrillera, ale jej prawdziwą siłą jest sposób, w jaki traktuje sam proces dochodzenia do wiedzy. Uoto nie buduje opowieści wyłącznie wokół jednego bohatera. Fabuła przeskakuje między różnymi postaciami oraz ramami czasowymi, tworząc niezwykle fascynującą sztafetę pokoleniową. Kolejne części pokazują więc, że naukowa zmiana nie dokonuje się za sprawą jednego geniusza, lecz przez przekazywanie obserwacji i wniosków.

Na początku śledzimy losy genialnego młodego adepta teologii Rafala, który pod wpływem skazanego za hezrezję naukowca Huberta zaczyna dostrzegać piękno i matematyczną elegancję ruchów kosmosu. Gdy jednak Inkwizycja depcze po piętach badaczom, pałeczka wiedzy zostaje przekazana dalej, zmuszając do działania zupełnie nowe osoby. W kolejnych etapach opowieści obserwujemy zmagania najemników, sprytnych acz cynicznych jednostek czy wyklętych mnichów, takich jak brat Badeni.

Tempo akcji bywa tu dość rwane, ale nie można tego uznać za wadę i występuje to w mandze w mocno przemyślanej formie. Chwile cichej, wręcz metafizycznej kontemplacji nad rozświetlonym nocnym niebem są nagle i bezpardonowo przerywane przez potworne, mrożące krew w żyłach akty fizycznej i psychicznej przemocy.

Sposób, w jaki autor buduje strukturę całej opowieści, pokazuje pełne zrozumienie mechanizmów thrillera psychologicznego. Zamiast skupiać się na powolnym i nużącym odtwarzaniu historycznych faktów, dostajemy wyścig z czasem, w którym stawką jest przetrwanie najcenniejszych zapisów naukowych. Każde spotkanie bohaterów, każdy skrycie analizowany wykres i każdy szelest za drzwiami urastają do rangi kluczowych wydarzeń. Dzięki takiemu zabiegowi czytelnik nie odczuwa znużenia teorią, lecz żyje tymi samymi obawami co postaci, wyczekując kolejnego ruchu bezwzględnego aparatu kościelnej represji.
Słabością wielu powieści historycznych bywa tekturowość postaci, które często stanowią jedynie płaskie tło dla odtwarzanych wydarzeń. Tutaj każdy bohater dostaje potężny ładunek emocjonalny, unikalny głos oraz niezwykle jasny rys psychologiczny. Rafal to chłopak wybitnie racjonalny, który z chłodnego wyrachowania planuje karierę w kościelnych strukturach, aby zapewnić sobie bezpieczne i wygodne życie. Jego zderzenie z czystą, obiektywną prawdą heliocentryzmu kompletnie demoluje ten cyniczny plan, budząc w nim nieznaną dotąd pasję i gotowość do poświęceń. Z kolei w późniejszych etapach dostajemy doskonały duet najemników. Ludzi prostych i poturbowanych przez los, z których jeden panicznie boi się spoglądać w niebo, traktując je jako źródło nieszczęść, podczas gdy drugi szuka w gwiazdach jedynej ucieczki od okrutnej codzienności.

Nie da się też pominąć wyrazistego brata Badeniego, którego żarliwa wiara w naukę oraz surowa, bezkompromisowa postawa natychmiast przykuwają uwagę czytelnika. Jednak największe wrażenie i najbardziej niepokojący dreszcz budzi postać inkwizytora Novaka. To nie jest po prostu jednowymiarowy antagonista. Novak działa z przerażającym, chłodnym profesjonalizmem, wykonując powierzone mu zadania bez zbędnego okrucieństwa, ale i bez cienia wahania. Ten potężny kontrast między ludźmi ogarniętymi pasją poznania a chłodnym aparatem represji buduje niesamowitą dynamikę postaw i sprawia, że interakcje między nimi śledzi się z zapartym tchem....

Czy połączenie astronomii, historii i brutalnego thrillera w „Ziemi i jej obrotach” działa Waszym zdaniem jako sposób na opowiadanie o nauce, czy momentami zbyt mocno odciąga uwagę od samej historii?

Pełna recenzja do znalezienia na POPKulturowy Kociołek

#manga #mangadyskusja #komiks #komiksy #czytam

Dragon Head zaczyna się od katastrofy kolejowej, ale bardzo szybko okazuje się, że sam wypadek jest zaledwie początkiem problemów. Teru, Nobuo i Ako zostają uwięzieni w zawalonym tunelu, otoczeni ciemnością, gruzem i ciałami innych pasażerów. Minetaro Mochizuki wykorzystuje tę sytuację, żeby zamiast prostego survivalu stworzyć duszny thriller o strachu, samotności i zachowaniu człowieka pozbawionego normalnych reguł. Pierwsze dwa tomy potrafią przy tym skutecznie trzymać czytelnika w napięciu.

Manga Minetaro Mochizukiego od pierwszych stron narzuca wyjątkowo ciężki ton. Nie ma tu miejsca na uspokajające wprowadzenie czy powolne budowanie więzi z postaciami. Czytelnik zostaje wrzucony w sam środek klaustrofobicznego koszmaru razem z bohaterami, odczuwając każdą minutę spędzoną w zamkniętym tunelu. To komiks, który buduje swoje napięcie nie na tanich straszakach, ale na powolnym, konsekwentnym dawkowaniu bezradności.

Początek Dragon Head (tom 1-2) jest stosunkowo prosty. Pociąg ulega katastrofie, a nastolatkowie Teru, Nobuo i Ako należą do jedynych ocalałych. Zostają uwięzieni pod ziemią i muszą zmierzyć się nie tylko z fizycznymi konsekwencjami wypadku, lecz także z własnym strachem. Zamiast długiego wstępu otrzymujemy od razu obraz kompletnego zniszczenia. Ciemność, zwały gruzu i ciała tych, którzy nie mieli szczęścia są tu wszędzie. Mochizuki nie popada tu jednak w nadmierny schematyzm. Pierwszy tom jest przede wszystkim doświadczeniem zamknięcia i niemocy. Czytelnik razem z bohaterami długo nie wie, co się stało, czy nadejdzie pomoc i co właściwie znajduje się poza miejscem katastrofy. Autor nie zasypuje nas wyjaśnieniami. Zamiast tego pozwala, żeby niewiedza sama napędzała napięcie. Tempo jest przez to spokojne, momentami wręcz powolne, ale nie odbieram tego jako wady. W tej historii pośpiech osłabiłby atmosferę.

Drugi tom wykonuje natomiast bardzo potrzebny ruch. Historia zaczyna wychodzić poza zamkniętą przestrzeń, pojawiają się nowe miejsca i inni ludzie, a sama opowieść nabiera bardziej przygodowego charakteru. Nie oznacza to jednak, że tajemnica zostaje rozwiązana. Wręcz przeciwnie. Zamiast jednej zagadki dostajemy cały zestaw pytań dotyczących tego, co wydarzyło się poza miejscem, w którym zaczęła się katastrofa.

Najciekawszym elementem pierwszych dwóch tomów są dla mnie bohaterowie i sposób, w jaki kryzys wpływa na ich zachowanie. Teru próbuje działać i szukać rozwiązania, choć sam nie jest odporny na strach. Jego postawa daje historii potrzebny punkt oparcia, ponieważ nie sprowadza się do prostego wizerunku bohatera pozbawionego słabości.

Ako reaguje inaczej. Jej sytuacja jest mocno związana z poczuciem zagrożenia i bezradności, ale nie zostaje sprowadzona wyłącznie do roli osoby wymagającej ochrony. W relacjach między bohaterami widać przede wszystkim napięcie wynikające z tego, że każde z nich inaczej radzi sobie z katastrofą.

Najbardziej niepokojący jest Nobuo. Jego reakcja na sytuację pokazuje, jak szybko strach może przejść w zachowanie, którego trudno już kontrolować. Autor nie potrzebuje przy tym wielkich scen. Wystarczają drobne decyzje, sposób zachowania i coraz wyraźniejsze pęknięcia w relacjach między ocalałymi. To właśnie dzięki nim Dragon Head nie jest wyłącznie historią o katastrofie. Jest również opowieścią o tym, co dzieje się z ludźmi, kiedy znika porządek, który wcześniej regulował ich życie. W pierwszym tomie działa to szczególnie mocno, bo zamknięta przestrzeń nie pozwala bohaterom uciec ani od zagrożenia, ani od siebie nawzajem.

Warstwa graficzna jest z mocniejszych stron Dragon Head. Mochizuki świetnie wykorzystuje twarze bohaterów, ich zmęczenie, strach i dezorientację. Mimika nie jest dodatkiem do scen, lecz jednym z podstawowych sposobów przekazywania emocji.

Szczególnie dobrze wypada tu praca z czernią i cieniem. W tunelu ograniczona ilość światła staje się częścią narracji. Niektóre elementy są ledwie widoczne, inne zostają mocniej wyeksponowane, a czytelnik zaczyna zwracać uwagę na każdy fragment przestrzeni. To bardzo skuteczny sposób budowania napięcia bez konieczności ciągłego podkręcania wydarzeń.

Równie dobrze wypadają zniszczenia i gruz. Rysunki są szczegółowe, ale ich najważniejszą funkcją nie jest popisywanie się kunsztem. Mają sprawić, że otoczenie stanie się kolejnym przeciwnikiem bohaterów. W drugim tomie, kiedy przestrzeń zaczyna się rozszerzać, Mochizuki pokazuje również, że potrafi przenieść tę atmosferę poza tunel...

Więcej mangowych i komiksowych recenzji znajdziecie na POPKulturowy Kociołek

#manga #mangadyskusja #komiks

Judge Dredd: The New Future rozpocznie nową historię kultowego stróża prawa z Mega-City One. Za komiksem stoi zespół odpowiedzialny wcześniej za dobrze przyjęte Judge Dredd: A Better World. Tym razem Dredd znajdzie się w centrum śledztwa dotyczącego chaosu w Justice Department i możliwej zdrady.

Nowy cykl jest bezpośrednim sequelem uznanego przez krytyków wątku Judge Dredd: A Better World, wydawanego na początku 2024 roku. W tamtej historii Sędzia Maitland forsowała eksperymentalną reformę polegającą na odebraniu części budżetu Sędziom i przekierowaniu środków na edukację oraz programy społeczne. Najnowsza zapowiedź wyraźnie wskazuje, że plan ten zakończył się katastrofą, pogrążając Departament Sprawiedliwości w głębokim chaosie....

Źródło: POPKulturowy Kociołek

#komiks #komiksy #komiksnadzis #judgedredd

Batman i Kamen Rider Zero-One spotkają się w jednym komiksie. DC oficjalnie zapowiedziało Batman x Kamen Rider Zero-One podczas wydarzenia Batman Day w Japonii. Na razie szczegóły projektu są bardzo skąpe, ale znamy już jego scenarzystę.

W swojej blisko dziewięćdziesięcioletniej historii Batman współpracował i mierzył się z niezwykle zróżnicowanymi postaciami od bohaterów DC, przez Spawna i Wojownicze Żółwie Ninja, aż po Elmera Fudda. Tym razem bohater z Gotham połączy siły z postacią wywodzącą się z Japonii. Zapowiedź projektu miała miejsce podczas specjalnego wydarzenia z okazji Batman Day w Japonii, gdzie na scenie pojawili się dwaj aktorzy w kostiumach tytułowych bohaterów. Nagranie z tego momentu opublikowało oficjalne japońskie konto DC Comics w mediach społecznościowych.

Głównym scenarzystą projektu Batman x Kamen Rider Zero-One został Kenny Porter. Autor ten zdobył niedawno rozgłos dzięki miniserii Superman: Father of Tomorrow z linii DC Elseworlds, przedstawiającej alternatywną historię, w której na Ziemi rozbija się Jor-El zamiast swojego syna Kal-Ela....

Źródło: POPKulturowy Kociołek

#komiks #komiksy #batman

Silent Hill: Townfall otrzymał oficjalne rozszerzenie swojej historii w formie komiksu. Silent Hill: Townfall The Dock House zadebiutował na łamach jubileuszowego 2000 AD Prog 2500, dając czytelnikom możliwość zajrzenia do kolejnego zakątka mrocznej wyspy St. Amelia.

Za scenariusz odpowiada Jon McKellan, dyrektor gry i jej główny scenarzysta, natomiast za rysunki odpowiada David Roach. Kolory przygotowała Emily Roach, a za liternictwo odpowiada Rob Steen. Komiks stanowi oficjalne uzupełnienie świata Silent Hill: Townfall i przedstawia wydarzenia związane z miejscową społecznością St. Amelia.

Centralną postacią The Dock House jest Douglas, weteran pełniący funkcję portowego zarządcy. Mężczyzna od dziesięcioleci zajmuje się utrzymaniem miejscowego budynku portowego i tkwi w pozornie niezmiennej rutynie, otoczony przez mgłę oraz izolację charakterystyczną dla wyspy...

Źródło: POPKulturowy Kociołek

#komiks #komiksy

Przepowiednia śmierci ukochanej, boski wąż i sto dni na zmianę przeznaczenia. StageS zaczyna się od zestawu motywów, który brzmi jak obietnica intensywnej historii fantasy z mocnym emocjonalnym rdzeniem. Problem pojawia się wtedy, gdy manga zaczyna odsłaniać swoje bardziej groteskowe i brutalne oblicze.

Punkt wyjścia w StageS potrafi zaciekawić, chociaż trudno mówić tu o jakiejkolwiek rewolucji gatunkowej. Poznajemy Meguru Ukiyo, licealistę po przejściach, który jako dziecko stracił rodziców w tragicznym wypadku samochodowym. Jego los odmienia się po spotkaniu z Bóstwem Białego Węża. Problem w tym, że przepowiednia bóstwa szybko się sprawdza i chłopiec ginie, by zaraz potem wrócić do życia dzięki paktowi. Ceną za powrót zza grobu jest misja: ma dokładnie sto dni na uratowanie swojej przyjaciółki z dzieciństwa, Sary, przed zamordowaniem przez Czarnego Węża. Konstrukcja fabularna opiera się więc na motywie uciekającego czasu, co teoretycznie powinno budować stałe napięcie i dynamikę.

Niestety, ten narzucony wątek nie zawsze przekłada się na faktyczne tempo opowieści. W pierwszych trzech tomach obserwujemy rozjazd między dramatyczną stawką a tym, jak prowadzona jest akcja. Po mocnym wstępie i zawiązaniu paktu, historia zaczyna skręcać w stronę utartych torów. Meguru, by zrealizować swój cel, musi dołączyć do organizacji Toraden, zajmującej się eksterminacją potworów zwanych plugawymi. W dalszej części manga skupia się na konfrontacji z silniejszym przeciwnikiem o imieniu Reisai, utracie mocy oraz konieczności odbycia intensywnego, niebezpiecznego treningu. Choć więc w mandze dzieje się sporo, sam układ wydarzeń przebiega według bardzo tradycyjnego, wręcz podręcznikowego dla shōnenów schematu: walka, porażka, trening, zdobycie nowej mocy i ponowna walka.

Kreacja głównego bohatera budzi bardzo mieszane uczucia. Meguru jest postacią, wokół której wszystko się obraca, ale niekoniecznie wypada on zawsze przekonująco. Przyjmuje on wieść o własnej śmierci i późniejszym powrocie do żywych z dystansem, który bywa wręcz zaskakujący. Z jednej strony daje mu to pewną unikalną, chłodną aurę, z drugiej utrudnia nawiązanie z nim głębszej więzi emocjonalnej. Nawet w momencie, gdy dochodzi do jego fuzji z Bóstwem Białego Węża, brakuje mi u niego większego wewnętrznego pęknięcia czy wyraźniejszych emocji. Głównym motorem jego działań jest chęć ochrony Sary, jednak sama relacja tej dwójki w pierwszych trzech tomach pozostaje zaledwie zarysowana i dość pretekstowa. Wiemy, że to miłość z dzieciństwa, ale ich interakcjom brakuje jeszcze ciężaru gatunkowego...

Pełna recenzja na: POPKulturowy Kociołek

#manga #komiks #komiksy #mangadyskusja

WANE chce połączyć taktyczną walkę turową z roguelike’ową strukturą kolejnych wypraw. Gracze stworzą trzyosobową drużynę i będą przemierzać trzy odmienne obszary powiązane z historią głównego bohatera. Po każdej ekspedycji trzeba będzie wrócić do antykwariatu, by przygotować się do następnej.

Shoreline Games i Metis Creative zapowiedziały WANE, nowe RPG łączące industrial noir, motywy okultystyczne, walkę turową oraz strukturę roguelike. Produkcja zmierza na PC za pośrednictwem Steama, jednak twórcy nie podali jeszcze daty premiery. W centrum historii znajduje się Declan Wayne, podupadający archeolog, którego rozpadające się wspomnienia przekształciły jego umysł w zmienny labirynt.

Źródło: POPKulturowy Kociołek

#gry #graczniedzielny

Mac n Cheese Games znalazło nietypowy sposób na połączenie cozy game z paranormalnym horrorem. Dust till Dawn zabierze graczy do spokojnej japońskiej wioski, gdzie sprzątanie kolejnych lokacji stopniowo odsłania większą tajemnicę. Im dłużej bohater pracuje po zmroku, tym więcej może zobaczyć.

Mac n Cheese Games zapowiedziało Dust till Dawn, nietypową grę łączącą relaksujące sprzątanie z paranormalnym horrorem. Produkcja zabierze graczy do fikcyjnej, wiejskiej japońskiej wioski, gdzie tajemniczy kurz zaczął pojawiać się w domach, sklepach i przestrzeniach publicznych. Gra zmierza na PC za pośrednictwem Steam, ale jej data premiery nie została jeszcze podana.

W Dust till Dawn wcielimy się w sprzątaczkę wykonującą kolejne zlecenia na terenie wioski. Podstawą rozgrywki będzie zamiatanie, wycieranie, mycie i przywracanie porządku w odwiedzanych lokacjach. Twórcy stawiają przy tym na spokojne tempo. Nie będzie hord przeciwników ani presji związanej z koniecznością szybkiego działania...

Źródło: POPKulturowy Kociołek

#gry #graczniedzielny #junjiito

Czytając wczesne opowiadania Philipa K. Dicka, można mieć momentami dziwne wrażenie, że obcuje się jednocześnie z bardzo młodym autorem i zalążkiem pisarza, którego później pokochają miliony.

„Krótki szczęśliwy żywot brązowego oksforda” zbiera 25 wczesnych tekstów Dicka. I nie jest to zbiór, w którym wszystko działa równie dobrze. Obok naprawdę świetnych pomysłów trafiają się historie przewidywalne, uproszczone czy zwyczajnie mniej udane.

Ale właśnie ta nierówność jest tutaj interesująca.

Bo nawet kiedy konkretne opowiadanie nie do końca się broni, można dostrzec motywy, które później staną się znakiem rozpoznawczym Dicka: paranoję, rozpadającą się rzeczywistość, strach przed technologią, pytania o to, czym właściwie jest człowiek i gdzie kończy się rzeczywistość, a zaczyna iluzja.

Do tego dochodzi zimnowojenna atmosfera lat 50. Widmo wojny nuklearnej, zniszczone miasta, obce cywilizacje, roboty i technologie, które miały pomagać człowiekowi, ale niekoniecznie wychodzą mu na dobre.

A potem Dick potrafi nagle wrzucić do tego wszystkiego gadającą marsjańską świnię albo opowiedzieć historię z perspektywy psa przekonanego, że śmieciarze są potworami. 😄

I chyba właśnie dlatego ten zbiór jest ciekawszy jako zapis rozwoju autora niż jako zestaw 25 perfekcyjnych opowiadań.

Czytaliście wczesnego Dicka? Jestem ciekaw, czy według Was jego krótkie formy z początku kariery nadal potrafią zaskoczyć, czy dopiero późniejsze powieści pokazują pełnię jego możliwości?

Pełna recenzja książki na POPKulturowy Kociołek

#ksiazka #czytam #scifi

Pamiętacie „The Twilight Zone”? Nowy komiks pokazuje, że piąty wymiar nadal ma kilka niepokojących historii do opowiedzenia. 👀

„Stories from the Fifth Dimension” to antologia złożona z pięciu oryginalnych opowieści, a każda wychodzi od zupełnie innego pomysłu. Lekarstwo, które miało pokonać śmierć, odkryta planeta, postapokaliptyczna satyra czy tajemnicze dźwięki wydobywające się z meteoru. Brzmi jak zestaw, przy którym lepiej nie zakładać, że wszystko skończy się dobrze.

Ciekawy jest też sposób podejścia do materiału źródłowego. Zamiast odtwarzać historie znane z serialu Rodа Serlinga, twórcy biorą jego podstawowe założenie: zwyczajna rzeczywistość może w jednej chwili okazać się czymś kompletnie innym. Do tego komiks zachowuje charakterystyczną czarno-białą stylistykę.

Tom zbiera pierwsze pięć zeszytów współczesnej serii IDW. Co ciekawe, sama seria nadal wychodzi, więc to nie jest tylko jednorazowy powrót do klasyki.

I chyba właśnie antologie tego typu są najciekawsze w przypadku „The Twilight Zone”. Pięć historii, pięć różnych pomysłów i pięć okazji, żeby autorzy spróbowali zagrać na tym samym motywie w zupełnie inny sposób.

Która z tych historii najbardziej Was zaciekawiła: lekarstwo na śmierć, tajemniczy meteor czy może wyprawa na nieznaną planetę?

Źródło: POPKulturowy Kociołek

#komiks #komiksy

XI-wieczna Anglia spływa krwią pod toporami duńskich najeźdźców, tworząc bezwzględne tło dla opowieści o zatraceniu. Manga Żegnaj, Odynie tom 1 rzuca nas w sam środek bezlitosnej rzezi, gdzie chłopak wychowany przez wilki musi zmierzyć się z tragedią, która niszczy jego niedawno odzyskane człowieczeństwo. Chihiro Yoshioka bez ogródek serwuje mroczną historię o zemście i brutalnej rzeczywistości, która jest początkiem czegoś większego i bardziej złożonego.

Autor sprawnie osadza swoich bohaterów na tle autentycznych wydarzeń historycznych XI wieku, łącząc starcia angielsko-duńskie z nastrojem nordyckiej epopei. Fabuła pierwszego tomu opiera się tu na prostym, lecz niezwykle skutecznym motywie zemsty, który napędza akcję od pierwszego rozdziału. Motyw utraty bliskiej osoby i późniejszej konfrontacji z człowiekiem odpowiedzialnym za tragedię jest bardzo dobrze znany, ale ciągle ma w sobie duży potencjał.

Zresztą to nie sama zemsta czy krwawe potyczki (których tu nie brakuje) są tu najważniejsze. Na pierwszy plan opowieści wysuwa się kiełkujący zalążek skomplikowanej relacji Luke’a i Einara. Początkowo można łatwo uznać Einara za klasycznego antagonistę. Jest związany z brutalną stroną konfliktu i staje się dla Luke’a symbolem wszystkiego, co odebrało mu dotychczasowe życie. Autor nie zatrzymuje się jednak na takim rozwiązaniu. Pokazuje również perspektywę Einara, jego ambicje oraz doświadczenia, dzięki czemu konflikt zaczyna mieć więcej niż jedną warstwę. To jeden z najlepszych elementów tomu.

Tempo jest przy tym odpowiednio szybkie. Pierwszy tom nie spędza kilkudziesięciu stron na samym budowaniu świata. Yoshioka wprowadza podstawowe informacje, pokazuje bohaterów, ustawia konflikt i bardzo szybko przechodzi do wydarzeń, które będą napędzać dalszą historię. Dzięki temu manga ma charakter wyraźnego otwarcia serii, a nie rozbudowanego prologu. Z drugiej strony ta szybkość powoduje, że niektóre elementy pozostają jeszcze powierzchowne. Autor sygnalizuje większe znaczenie polityki, historii i nordyckich wierzeń, ale pierwszy tom nie daje jeszcze wystarczająco dużo miejsca, żeby wszystkie te elementy naprawdę wybrzmiały.

Jak już wspomniałem siłą napędową pierwszej części jest konstrukcja dualizmu między głównymi postaciami. Luke to postać naznaczona traumą, ukształtowana przez zwierzęcy instynkt przetrwania, a następnie przekształcona przez bezinteresowną miłość opiekuna, co tworzy ciekawy portret psychologiczny. Z kolei Einar, srebrnowłosy najeźdźca, nie jest jedynie płaskim czarnym charakterem. Autor odsłania jego motywacje oraz brutalne środowisko, które ukształtowało go na bezwzględnego wojownika.

Obaj bohaterowie zostali ukształtowani przez p-----c, choć znaleźli się po przeciwnych stronach konfliktu. Nie są jeszcze postaciami szczególnie skomplikowanymi, ale już teraz można dostrzec potencjał na znacznie ciekawszą relację. Szczególnie dobrze działa tutaj fakt, że manga nie próbuje na siłę zrobić z nich dwóch całkowicie różnych osobowości. Łączy ich gniew i potrzeba udowodnienia własnej wartości, choć każdy z nich kieruje tę energię w inną stronę....

Pełna recenzja na: POPKulturowy Kociołek

#manga #komiks #komiksy #mangadyskusja

Pikachu, Gengar i Rayquaza pojawili się na jednych z najbardziej rozpoznawalnych modeli adidas Originals. Adidas Pokémon to pełnoprawna kolekcja odzieży i obuwia, a ceny sięgają nawet 49 500 jenów. Dla europejskich fanów pozostaje więc przede wszystkim oglądanie tych produktów na zdjęciach.

Adidas Pokémon to jedna z tych współprac, które od razu przyciągają uwagę fanów popkultury. Adidas Originals połączył siły z marką Pokémon, przygotowując kolekcję obuwia i odzieży inspirowaną popularnymi stworkami. Na razie premiera odbyła się w Japonii, więc dla fanów z Polski pozostaje głównie oglądanie efektów tej współpracy.

Największą uwagę zwracają oczywiście buty. W kolekcji znalazły się między innymi Superstar II, Samba OG, Megaride oraz Adistar XLG 2.0, którym nadano wygląd inspirowany konkretnymi Pokémonami. Wśród wykorzystanych postaci są Pikachu, Charizard, Mewtwo, Rayquaza i Gengar. Kolorystyka oraz drobne detale nawiązują do ich charakterystycznego wyglądu.

Kolekcja Adidas Pokémon nie ogranicza się wyłącznie do obuwia. Kolekcja obejmuje również koszulki, sportowe bluzy, kurtki oraz ubrania dla dzieci. Ceny zaczynają się od 7150 jenów, natomiast najdroższe kurtki wyceniono na 49 500 jenów...

Źródło: POPKulturowy Kociołek

#pokemon #ciekawostki #adidas

W proch się obrócisz wykorzystuje jeden z najbardziej ponurych epizodów historii Stanów Zjednoczonych jako scenografię dla kryminalnej opowieści z wyraźnym posmakiem horroru. Wszechobecny pył i rozpadające się miasteczko tworzą tutaj rzeczywistość, w której trudno oddzielić strach przed naturą od lęku przed drugim człowiekiem. Phil Bram i J.G. Jones mają kilka naprawdę mocnych pomysłów, choć nie wszystkie potrafią równie dobrze wykorzystać.

Wyjściowa koncepcja na fabułę W proch się obrócisz zasługuje na duże uznanie, bo zestawienie dusznej atmosfery klęski żywiołowej z klasycznym wątkiem seryjnego mordercy noszącego maskę gazową to motyw naprawdę ciekawy. New Hope w Oklahomie jest miejscem, które niemal od razu zaczyna działać jak osobny bohater. Ludzie chcą stąd uciekać, ale rzeczywistość skutecznie im to utrudnia. Bieda ogranicza możliwości, katastrofa naturalna odcina drogi, a narastający strach sprawia, że społeczność coraz bardziej zamyka się we własnym świecie. To dobry fundament dla kryminału.

Scenariusz nie idzie jednak drogą prostego slashera. Autorzy próbują rozbudować historię o wiele dodatkowych elementów. Mamy problemy społeczne, napięcia klasowe, patriarchalny charakter lokalnej społeczności, wątki związane z rasizmem, historię miejscowych rodzin, skorumpowanych lub podejrzanych przedstawicieli władzy, a także ludzi, których przeszłość wpływa na zachowanie w teraźniejszości. Z jednej strony jest to spora zaleta historii z drugiej niestety wpływa to również na jakość opowieści.

O ile pierwsze rozdziały są naprawdę ciekawe i angażujące, to im dalej brniemy w tę opowieść, tym mocniej wyczuwa się pewne braki w scenariuszu. Największy problem pojawia się w drugiej połowie albumu, kiedy historia zaczyna się drastycznie rwać, tempo bezsensownie zwalnia, a autorzy upychają do skromnego tomu zbyt wiele powierzchownych wątków. Pojawiają się ledwie napoczęte motywy rasizmu czy lokalnych układów politycznych, ale żaden z nich nie zostaje należycie rozwinięty, przez co odciągają jedynie uwagę od głównego wątku kryminalnego. Konstrukcja opowieści cierpi na brak płynności, a sam finał sprawia wrażenie pisanego w pośpiechu i bez wyrazistego pomysłu.

Postacie występujące w albumie są ciekawe i ratują momentami historię, chociaż zostały skrojone według bardzo klasycznych hollywoodzkich wzorców.

Najważniejszą postacią jest szeryf Meadows. To bohater dobrze dopasowany do świata przedstawionego. Jest człowiekiem prawa, ale nie funkcjonuje w próżni. Musi działać w społeczności, w której bieda, uprzedzenia i strach wpływają na niemal każdą decyzję. Do tego dochodzą wspomnienia z pierwszej wojny światowej, dzięki którym jego stosunek do przemocy i śmierci nie jest jednoznaczny.

Meadows wypada najlepiej wtedy, kiedy scenariusz pozwala mu być po prostu człowiekiem próbującym utrzymać porządek w miejscu, gdzie porządek właściwie przestał istnieć. Jego doświadczenie nie sprawia automatycznie, że rozumie wszystko, co dzieje się w New Hope. To akurat działa na jego korzyść.

Drugą kluczową postacią jest Sarah. Jej obecność pełni kilka funkcji jednocześnie. Jest dziennikarką i fotografką, więc patrzy na katastrofę z perspektywy osoby przyjezdnej. Nie jest jednak wyłącznie narzędziem do pokazywania czytelnikowi świata. Jej niezależność i sposób funkcjonowania w mocno patriarchalnym środowisku pozwalają autorowi pokazać jeszcze jeden wymiar życia w Ameryce lat trzydziestych. Sarah jest dla mnie jedną z ciekawszych postaci albumu, choć także w jej przypadku widać ograniczenia scenariusza. Jej potencjał jest większy niż ilość miejsca, którą ostatecznie otrzymuje. Relacja między nią a Meadowsem działa przede wszystkim dlatego, że oboje patrzą na New Hope z różnych pozycji. On należy do tego miejsca i zna jego historię. Ona przyjeżdża z zewnątrz i dostrzega rzeczy, do których miejscowi zdążyli się przyzwyczaić...

Pełna recenzja na: POPKulturowy Kociołek

#komiks #komiksy #komiksnadzis #czytam

Fani Violet Evergarden mogą zainteresować się nową współpracą marki Seiko z filmem Violet Evergarden: Eternity and the Auto Memory Doll. Japoński producent zegarków przygotował dwa limitowane zegarki Violet Evergarden, które wykorzystują symbole i motywy bezpośrednio związane z historią.

Pierwszy wariant otrzymał metalową bransoletę oraz zieloną tarczę inspirowaną roślinnością otaczającą żeńską szkołę z filmu. Promienisty wzór ma przypominać światło przebijające się przez liście.

Drugi model wyposażono w skórzany pasek i białą tarczę, nawiązującą do pięknie kwitnących białych kamelii. Delikatne tłoczenie sprawia, że powierzchnia tarczy zmienia wygląd w zależności od padającego na nią światła.

Najciekawsze są jednak drobne detale. Wskazówka sekundowa została zaprojektowana na motywie listu łączącego Isabellę i Taylor, natomiast na tarczy znalazły się również zielona broszka Violet, biała kamelia oraz dwa ptaki symbolizujące wolność...

Źródło: POPKulturowy Kociołek

#zegarek #anime #otaku #ciekawostki

Fani Pokémonów dostaną kolejny gadżet, który może szybko przyciągnąć wzrok. REALFORCE GX1 Plus Pikachu Edition została właśnie zapowiedziana w Japonii, a przedsprzedaż klawiatury rozpocznie się w grudniu.

Podczas Tokyo Game Show 2026 firma Topre zaprezentowała nową wersję swojej gamingowej klawiatury. REALFORCE GX1 Plus Pikachu Edition powstała we współpracy z marką Pokémon i na ten moment jest ciekawostką przeznaczoną przede wszystkim dla japońskich fanów serii.

Najbardziej charakterystycznym elementem projektu jest połączenie stonowanej szarości z żółtymi akcentami inspirowanymi Pikachu. Producent zdecydował się na dość subtelne podejście. Zamiast pokryć całe urządzenie wizerunkami popularnego Pokémona, zmieniono kolor wybranych klawiszy. Żółte są między innymi przyciski z literami P, I, K, A, C, H oraz U, tworzące nazwę PIKACHU.

To właśnie ten detal sprawia, że klawiatura może spodobać się również osobom, które nie szukają typowego gadżetu z dużym wizerunkiem bohatera na obudowie...

Źródło: POPKulturowy Kociołek

#pokemon #japonia #ciekawostki #klawiaturamechaniczna

The Crow otrzymał właśnie książkowe podsumowanie swojej historii. The Crow: The Definitive History wraca do kultowego filmu z Brandonem Lee, komiksowego pierwowzoru oraz późniejszych ekranizacji. Nie pomija również rebootu z Billem Skarsgårdem.

Wydawnictwo Titan Books opublikowało w USA książkę The Crow: The Definitive History, poświęconą historii jednej z najbardziej rozpoznawalnych gotyckich opowieści w świecie komiksu i filmu. 192 stronicowy album w twardej oprawie obejmuje historię marki od oryginalnej powieści graficznej Jamesa O’Barra po kolejne ekranizacje i inne interpretacje.

Publikacja zawiera między innymi wywiady, ciekawostki oraz materiały związane z filmowymi adaptacjami. Jednym z najważniejszych punktów pozostaje oczywiście film Alexa Proyasa z 1994 roku, w którym Erica Dravena zagrał Brandon Lee.

To właśnie ta kreacja stała się jednym z najważniejszych elementów dziedzictwa The Crow. Film, nakręcony na podstawie komiksu O’Barra, zarobił około 94 milionów dolarów przy budżecie wynoszącym 23 miliony dolarów. Produkcja do dziś jest kojarzona zarówno z charakterystyczną gotycką stylistyką, jak i tragiczną śmiercią Lee podczas realizacji zdjęć...

Źródło: POPKulturowy Kociołek

#ksiazka #thecrow #kruk