Dlaczego GNU/Linux na telefonach nigdy nie był kolejnym Androidem
Mało kto pamięta dziś, że Linux trafił na urządzenia przenośne na długo przed tym, zanim Android zdominował rynek. Na początku lat dwutysięcznych istniały projekty takie jak Sharp Zaurus, Familiar Linux czy OpenZaurus, działające na klasycznych PDA.
Nie były to telefony w dzisiejszym rozumieniu tego słowa, ale pokazały coś istotnego – że pełny, niezredukowany Linux mieści się w urządzeniu wielkości kieszeni.
Kilka lat później ta obserwacja zaowocowała pierwszą poważną próbą zbudowania w pełni otwartego telefonu, czyli OpenMoko z modelami Neo1973 i Neo FreeRunner. Był to projekt, w którym zarówno sprzęt, jak i oprogramowanie miały być projektowane z myślą o maksymalnej otwartości, bez kompromisów wynikających z relacji z operatorami czy producentami chipsetów.
Komercyjnie OpenMoko poniosło porażkę, ale udowodniło, że wokół idei w pełni wolnego telefonu potrafi się zorganizować cała społeczność deweloperów, a nie tylko garstka entuzjastów instalujących alternatywne ROM-y.
Prawdziwy przełom w pokazaniu, jak blisko telefonu może znaleźć się desktopowy Linux, przyniosła jednak Nokia. Najpierw powstało Maemo, oparte na Debianie i pomyślane jako system dla tabletów internetowych, a kulminacją tego kierunku stał się Nokia N900 – urządzenie, które do dziś wielu uważa za najbardziej „linuksowy” smartfon w historii.
Można było na nim korzystać z apt, odpalić SSH, skompilować program z sources i pracować w normalnym terminalu, tak jak na zwykłym komputerze.
Jednocześnie N900 obnażył problem, który towarzyszy mobilnemu Linuksowi do dzisiaj – sam system był otwarty, ale sterowniki modemu, GPU i wielu innych podzespołów już nie, co skutecznie ograniczało realną wolność użytkownika mimo otwartego j---a i przestrzeni użytkownika.
Android, który wykorzystał to samo jądro Linuksa, wygrał rynek, ale nie rozwiązał tego problemu – w gruncie rzeczy nawet go nie zaadresował. Google zbudowało wokół j---a zupełnie nowy stos, własne biblioteki, środowisko uruchomieniowe i sieć usług, z których trudno było zrezygnować bez utraty funkcjonalności telefonu.
Z perspektywy Free Software Foundation nigdy nie chodziło o samo jądro systemu. Największym problemem pozostawały binarne firmware producentów oraz głębokie uzależnienie użytkownika od zamkniętych usług Google, wplecionych w każdy poziom systemu.
Już w 2010 roku Bradley M. Kuhn pisał, że prawdziwa walka o wolność na telefonach nie dotyczy samego systemu operacyjnego, lecz całej otoczki własnościowych komponentów wokół niego, i z perspektywy kolejnej dekady trudno mu tej diagnozy odmówić.
Nie powinno więc dziwić, że kilka lat później Free Software Foundation umieściła Free Phone Operating System na liście High Priority Free Software Projects – projektów uznanych za strategicznie najważniejsze dla przyszłości całego ruchu.
Był to moment, w którym organizacja oficjalnie uznała, że smartfon stał się podstawowym komputerem współczesnego człowieka, a skoro większość codziennych czynności odbywa się właśnie na telefonie, to i wolność użytkownika musi zaczynać się tam, a nie na biurku z komputerem stacjonarnym.
Obok wolnego telefonu na tej samej liście znalazły się także otwarte sterowniki i firmware, decentralizacja usług sieciowych, bezpieczeństwo wolnego oprogramowania czy rozwój wolnych asystentów głosowych, co nie było przypadkiem – w pełni wolny telefon nie może istnieć bez otwartego firmware, niezależnych usług i aplikacji nieuzależnionych od zamkniętej infrastruktury producenta, a sam system operacyjny jest w tej układance tylko jedną z warstw.
To właśnie po tym momencie filozofia społeczności zaczęła się wyraźnie zmieniać. Pierwsze próby, jak OpenMoko, chciały zbudować własny telefon. Kolejne, jak Maemo, chciały zbudować własny system.
Nowsze projekty skupiły się natomiast na czymś bardziej przyziemnym, ale w praktyce dużo skuteczniejszym – na budowaniu wspólnej infrastruktury, z której mogło korzystać wiele różnych dystrybucji naraz.
Halium powstał właśnie w tym duchu, próbując zunifikować sposób uruchamiania Linuksa na telefonach opartych na Androidzie poprzez wspólną warstwę kompatybilności, dzięki czemu różne systemy mogły korzystać z tych samych sterowników bez konieczności pisania ich od zera.
postmarketOS poszedł w zupełnie inną stronę, odrzucając pomysł budowania kolejnego Androida na rzecz zwykłego Linuksa opartego na Alpine, z głównym jądrem i deklarowanym dziesięcioletnim wsparciem dla urządzeń, a Mobian zrobił podobny krok po stronie Debiana, traktując telefon po prostu jako kolejny komputer działający pod jego kontrolą.
Bardzo ciekawa historia rozegrała się także po stronie środowisk graficznych. W 2015 roku KDE zaprezentowało Plasma Mobile, a pomysł stojący za projektem był prosty – zamiast tworzyć zupełnie osobny świat, rozszerzono Plasma Desktop na urządzenia mobilne, dzięki czemu ogromna część istniejącej technologii KDE mogła działać zarówno na komputerze, jak i na telefonie bez podwójnej pracy.
Równolegle Purism rozpoczęło prace nad Librem 5 i zamiast wykorzystać gotowe środowisko, zaczęło rozwijać własny shell o nazwie Phosh.
Najważniejsze jest jednak to, że Purism nie robiło tego wyłącznie na własny użytek – przy okazji powstały Phoc jako kompozytor Waylanda, libhandy jako biblioteka pozwalająca aplikacjom automatycznie dostosowywać się do rozmiaru ekranu, a później libadwaita, która przejęła i rozwinęła znaczną część tych koncepcji.
Dzięki temu wiele programów GNOME działa dziś zarówno na desktopie, tablecie, jak i telefonie bez utrzymywania osobnych wersji interfejsu, co jest prawdopodobnie jednym z największych wkładów Purism w rozwój całego desktopowego Linuksa, nie tylko jego mobilnej gałęzi.
Po stronie sprzętu kolejność wyglądała podobnie – najpierw Librem 5, potem PinePhone i PinePhone Pro, a z czasem coraz większe zainteresowanie zaczął budzić Fairphone jako platforma dla alternatywnych systemów, projektowana od początku z myślą o naprawialności i długim cyklu wsparcia.
Nowsze urządzenia, takie jak modularne telefony oparte na Debianie z naciskiem na prywatność, fizyczne przełączniki i wieloletnie wsparcie, czy kieszonkowe komputery w rodzaju piBrick Pocket-CM5, pokazują z kolei ciekawą zmianę kierunku – jeszcze kilka lat temu niemal wszyscy chcieli zbudować telefon, dziś część projektów woli po prostu zbudować komputer, który akurat mieści się w kieszeni, bez udawania, że jest czymś innym.
Nie wszyscy zresztą chcieli porzucać Androida, co też jest częścią tej samej historii. GrapheneOS postawiło na bezpieczeństwo, CalyxOS na prywatność połączoną z łatwością użycia, a /e/OS na degooglowanego Androida dla zwykłego użytkownika.
Żaden z tych systemów nie jest GNU/Linuksem w klasycznym sensie, ale wszystkie pokazują ten sam trend – rosnące oczekiwanie użytkowników wobec kontroli nad własnym urządzeniem, niezależnie od tego, czy realizuje się je przez zmianę j---a, czy przez usunięcie warstwy usług Google.
Symboliczne domknięcie tej dwudziestoletniej historii przyniósł 2025 rok, kiedy Free Software Foundation uruchomiła LibrePhone.
Po dwóch dekadach budowania telefonów, systemów, środowisk graficznych i aplikacji organizacja doszła do wniosku, że brak dobrego systemu przestał być głównym problemem – tym problemem pozostają dziś zamknięte firmware i binarne bloby odpowiadające za modem, GPU, procesor obrazu czy DSP, i to właśnie tam koncentruje się obecnie największy wysiłek społeczności.
Każdy z opisanych projektów rozwiązywał w gruncie rzeczy inny fragment tej samej układanki, dlatego trudno mówić o jednej, liniowej drodze rozwoju mobilnego Linuksa:
OpenMoko – otwarty telefon jako dowód wykonalności.
Maemo i N900 – desktopowy Linux w kieszeni.
Android – masowa skala, ale zamknięty ekosystem.
Bradley Kuhn i FSF – wskazanie strategicznego celu.
Halium – wspólna warstwa sprzętowa dla wielu dystrybucji.
postmarketOS i Mobian – prawdziwe dystrybucje Linuksa na telefonie.
Plasma Mobile – adaptacja istniejącego środowiska KDE.
Phosh, libhandy i libadwaita – adaptacyjny GNOME, użyteczny daleko poza telefonami.
Librem 5, PinePhone i Fairphone – sprzęt projektowany pod wolność i naprawialność.
GrapheneOS, CalyxOS, /e/OS – pragmatyczna droga przez sam Android.
LibrePhone – uporanie się z ostatnimi zamkniętymi elementami stosu.
Dwadzieścia lat temu pytanie brzmiało, czy w ogóle da się zbudować wolny telefon.
Dziś brzmi ono zupełnie inaczej – czy da się odzyskać realną kontrolę nad komputerem, który każdy z nas i tak nosi już w kieszeni, niezależnie od tego, jaki napis widnieje na jego obudowie.
#linux #mobilelinux #fsf #opensource #postmarketos #plasmamobile #purism #librem5 #pinephone #fairphone #grapheneos #foss #gnulinux #wolneoprogramowanie #pibrick #freephone #gnome
https://oshwlab.com/amarullz/pibrick-pocketcm5
Mało kto pamięta dziś, że Linux trafił na urządzenia przenośne na długo przed tym, zanim Android zdominował rynek. Na początku lat dwutysięcznych istniały projekty takie jak Sharp Zaurus, Familiar Linux czy OpenZaurus, działające na klasycznych PDA.
Nie były to telefony w dzisiejszym rozumieniu tego słowa, ale pokazały coś istotnego – że pełny, niezredukowany Linux mieści się w urządzeniu wielkości kieszeni.
Kilka lat później ta obserwacja zaowocowała pierwszą poważną próbą zbudowania w pełni otwartego telefonu, czyli OpenMoko z modelami Neo1973 i Neo FreeRunner. Był to projekt, w którym zarówno sprzęt, jak i oprogramowanie miały być projektowane z myślą o maksymalnej otwartości, bez kompromisów wynikających z relacji z operatorami czy producentami chipsetów.
Komercyjnie OpenMoko poniosło porażkę, ale udowodniło, że wokół idei w pełni wolnego telefonu potrafi się zorganizować cała społeczność deweloperów, a nie tylko garstka entuzjastów instalujących alternatywne ROM-y.
Prawdziwy przełom w pokazaniu, jak blisko telefonu może znaleźć się desktopowy Linux, przyniosła jednak Nokia. Najpierw powstało Maemo, oparte na Debianie i pomyślane jako system dla tabletów internetowych, a kulminacją tego kierunku stał się Nokia N900 – urządzenie, które do dziś wielu uważa za najbardziej „linuksowy” smartfon w historii.
Można było na nim korzystać z apt, odpalić SSH, skompilować program z sources i pracować w normalnym terminalu, tak jak na zwykłym komputerze.
Jednocześnie N900 obnażył problem, który towarzyszy mobilnemu Linuksowi do dzisiaj – sam system był otwarty, ale sterowniki modemu, GPU i wielu innych podzespołów już nie, co skutecznie ograniczało realną wolność użytkownika mimo otwartego j---a i przestrzeni użytkownika.
Android, który wykorzystał to samo jądro Linuksa, wygrał rynek, ale nie rozwiązał tego problemu – w gruncie rzeczy nawet go nie zaadresował. Google zbudowało wokół j---a zupełnie nowy stos, własne biblioteki, środowisko uruchomieniowe i sieć usług, z których trudno było zrezygnować bez utraty funkcjonalności telefonu.
Z perspektywy Free Software Foundation nigdy nie chodziło o samo jądro systemu. Największym problemem pozostawały binarne firmware producentów oraz głębokie uzależnienie użytkownika od zamkniętych usług Google, wplecionych w każdy poziom systemu.
Już w 2010 roku Bradley M. Kuhn pisał, że prawdziwa walka o wolność na telefonach nie dotyczy samego systemu operacyjnego, lecz całej otoczki własnościowych komponentów wokół niego, i z perspektywy kolejnej dekady trudno mu tej diagnozy odmówić.
Nie powinno więc dziwić, że kilka lat później Free Software Foundation umieściła Free Phone Operating System na liście High Priority Free Software Projects – projektów uznanych za strategicznie najważniejsze dla przyszłości całego ruchu.
Był to moment, w którym organizacja oficjalnie uznała, że smartfon stał się podstawowym komputerem współczesnego człowieka, a skoro większość codziennych czynności odbywa się właśnie na telefonie, to i wolność użytkownika musi zaczynać się tam, a nie na biurku z komputerem stacjonarnym.
Obok wolnego telefonu na tej samej liście znalazły się także otwarte sterowniki i firmware, decentralizacja usług sieciowych, bezpieczeństwo wolnego oprogramowania czy rozwój wolnych asystentów głosowych, co nie było przypadkiem – w pełni wolny telefon nie może istnieć bez otwartego firmware, niezależnych usług i aplikacji nieuzależnionych od zamkniętej infrastruktury producenta, a sam system operacyjny jest w tej układance tylko jedną z warstw.
To właśnie po tym momencie filozofia społeczności zaczęła się wyraźnie zmieniać. Pierwsze próby, jak OpenMoko, chciały zbudować własny telefon. Kolejne, jak Maemo, chciały zbudować własny system.
Nowsze projekty skupiły się natomiast na czymś bardziej przyziemnym, ale w praktyce dużo skuteczniejszym – na budowaniu wspólnej infrastruktury, z której mogło korzystać wiele różnych dystrybucji naraz.
Halium powstał właśnie w tym duchu, próbując zunifikować sposób uruchamiania Linuksa na telefonach opartych na Androidzie poprzez wspólną warstwę kompatybilności, dzięki czemu różne systemy mogły korzystać z tych samych sterowników bez konieczności pisania ich od zera.
postmarketOS poszedł w zupełnie inną stronę, odrzucając pomysł budowania kolejnego Androida na rzecz zwykłego Linuksa opartego na Alpine, z głównym jądrem i deklarowanym dziesięcioletnim wsparciem dla urządzeń, a Mobian zrobił podobny krok po stronie Debiana, traktując telefon po prostu jako kolejny komputer działający pod jego kontrolą.
Bardzo ciekawa historia rozegrała się także po stronie środowisk graficznych. W 2015 roku KDE zaprezentowało Plasma Mobile, a pomysł stojący za projektem był prosty – zamiast tworzyć zupełnie osobny świat, rozszerzono Plasma Desktop na urządzenia mobilne, dzięki czemu ogromna część istniejącej technologii KDE mogła działać zarówno na komputerze, jak i na telefonie bez podwójnej pracy.
Równolegle Purism rozpoczęło prace nad Librem 5 i zamiast wykorzystać gotowe środowisko, zaczęło rozwijać własny shell o nazwie Phosh.
Najważniejsze jest jednak to, że Purism nie robiło tego wyłącznie na własny użytek – przy okazji powstały Phoc jako kompozytor Waylanda, libhandy jako biblioteka pozwalająca aplikacjom automatycznie dostosowywać się do rozmiaru ekranu, a później libadwaita, która przejęła i rozwinęła znaczną część tych koncepcji.
Dzięki temu wiele programów GNOME działa dziś zarówno na desktopie, tablecie, jak i telefonie bez utrzymywania osobnych wersji interfejsu, co jest prawdopodobnie jednym z największych wkładów Purism w rozwój całego desktopowego Linuksa, nie tylko jego mobilnej gałęzi.
Po stronie sprzętu kolejność wyglądała podobnie – najpierw Librem 5, potem PinePhone i PinePhone Pro, a z czasem coraz większe zainteresowanie zaczął budzić Fairphone jako platforma dla alternatywnych systemów, projektowana od początku z myślą o naprawialności i długim cyklu wsparcia.
Nowsze urządzenia, takie jak modularne telefony oparte na Debianie z naciskiem na prywatność, fizyczne przełączniki i wieloletnie wsparcie, czy kieszonkowe komputery w rodzaju piBrick Pocket-CM5, pokazują z kolei ciekawą zmianę kierunku – jeszcze kilka lat temu niemal wszyscy chcieli zbudować telefon, dziś część projektów woli po prostu zbudować komputer, który akurat mieści się w kieszeni, bez udawania, że jest czymś innym.
Nie wszyscy zresztą chcieli porzucać Androida, co też jest częścią tej samej historii. GrapheneOS postawiło na bezpieczeństwo, CalyxOS na prywatność połączoną z łatwością użycia, a /e/OS na degooglowanego Androida dla zwykłego użytkownika.
Żaden z tych systemów nie jest GNU/Linuksem w klasycznym sensie, ale wszystkie pokazują ten sam trend – rosnące oczekiwanie użytkowników wobec kontroli nad własnym urządzeniem, niezależnie od tego, czy realizuje się je przez zmianę j---a, czy przez usunięcie warstwy usług Google.
Symboliczne domknięcie tej dwudziestoletniej historii przyniósł 2025 rok, kiedy Free Software Foundation uruchomiła LibrePhone.
Po dwóch dekadach budowania telefonów, systemów, środowisk graficznych i aplikacji organizacja doszła do wniosku, że brak dobrego systemu przestał być głównym problemem – tym problemem pozostają dziś zamknięte firmware i binarne bloby odpowiadające za modem, GPU, procesor obrazu czy DSP, i to właśnie tam koncentruje się obecnie największy wysiłek społeczności.
Każdy z opisanych projektów rozwiązywał w gruncie rzeczy inny fragment tej samej układanki, dlatego trudno mówić o jednej, liniowej drodze rozwoju mobilnego Linuksa:
OpenMoko – otwarty telefon jako dowód wykonalności.
Maemo i N900 – desktopowy Linux w kieszeni.
Android – masowa skala, ale zamknięty ekosystem.
Bradley Kuhn i FSF – wskazanie strategicznego celu.
Halium – wspólna warstwa sprzętowa dla wielu dystrybucji.
postmarketOS i Mobian – prawdziwe dystrybucje Linuksa na telefonie.
Plasma Mobile – adaptacja istniejącego środowiska KDE.
Phosh, libhandy i libadwaita – adaptacyjny GNOME, użyteczny daleko poza telefonami.
Librem 5, PinePhone i Fairphone – sprzęt projektowany pod wolność i naprawialność.
GrapheneOS, CalyxOS, /e/OS – pragmatyczna droga przez sam Android.
LibrePhone – uporanie się z ostatnimi zamkniętymi elementami stosu.
Dwadzieścia lat temu pytanie brzmiało, czy w ogóle da się zbudować wolny telefon.
Dziś brzmi ono zupełnie inaczej – czy da się odzyskać realną kontrolę nad komputerem, który każdy z nas i tak nosi już w kieszeni, niezależnie od tego, jaki napis widnieje na jego obudowie.
#linux #mobilelinux #fsf #opensource #postmarketos #plasmamobile #purism #librem5 #pinephone #fairphone #grapheneos #foss #gnulinux #wolneoprogramowanie #pibrick #freephone #gnome
https://oshwlab.com/amarullz/pibrick-pocketcm5
Jedyne co można by było dodać to Replicant :P
Natomiast taką realną kontrolę o jakiej mówił Stallman to nie da się wcale odzyskać. Ani komputery, ani smartfony (już prędzej!) nie są w pełni wolne. Można coś kombinować.
Na szczęście dzięki temu, że pakiety systemu GNU są przenośne to można mieć prawdziwy komputer w kieszeni ze wszystkimi aplikacjami.
Sam przechodziłem z Galaxy Note 2 na Pinephone. Pinephone niby powinien być szybszy, ale nie był. Był fatalny