Ostatnio mam cięższy okres w życiu. Lurkuję mirko i często widzę wpisy z #przegryw i #depresja i serce mi się kraje jak wielu ludzi na tym portalu cierpi. Samotność, nienawiść do siebie i życia. Tyle niesprawiedliwości i bólu.

Dużo czasu spędzam ostatnio na kontemplowaniu. Od kiedy pamiętam zawsze czułem w sobie BRAK. Nigdy nie potrafiłem zdefiniować czym ten brak właściwie jest. Często nazywałem te uczucie jako "czekanie na wiadomość, która nigdy nie nadchodzi". Chciałem by ktoś mnie uratował, pokazał mi coś czego nie wiem, coś co by zapełniło mi dziurę w sercu. Myślałem, że to miłość drugiej osoby, czyjaś akceptacja moich wad, mojego s-----------o jestestwa, mojego życia sprawi, że będzie dobrze. Nienawidziłem siebie, przez to, że zawsze czułem się niechciany. Zazdrościłem wszystkim wszystkiego. Nie chciałem być sobą, nie chciałem tego życia. Ale dziś chyba zrozumiałem. Jakkolwiek nie brzmi to absurdalnie - brakuje mi siebie. Tylko ja mogę zapełnić te ziejącą pustkę w życiu. Chyba o to w tym wszystkim chodzi.

Mircy i Mirabelki, to nie fair, że cierpicie. To nie fair, że tyle Was w życiu spotkało. Chcę Wam powiedzieć, że nie jesteście sami i jesteście wystarczający. Wierzę, że w każdym z Was jest coś pięknego, jakaś część pragnąca uwolnić się od cierpienia. Każdemu z Was chcę powiedzieć, że jestem dumny, że się nie poddaliście. Życzę Wam jak najlepiej.

Nie wiem czemu ten wpis ma służyć. Chciałem chyba to wszystko z siebie wylać. Z fartem.

Zrobiłem sobie dziś pity z cevapcici i sosem tzatziki. Jestem umęczony, ale bardzo ukontentowany. Teraz krening, a później może jakieś gierki na wieczór
#gownowpis