W Japonii zdecydowana większość adopcji to nie adopcja dzieci, a dorosłych mężczyzn między 20. a 30. rokiem życia.

To wielowiekowa tradycja, gdzie dorosłe osoby prawnie stają się członkami rodziny i mogą przejąć jej nazwisko, majątek oraz rolę następcy. Praktyka ta pomagała rodzinom zachować ciągłość rodu niezależnie od więzów krwi. Pojawiła się prawdopodobnie już w XIII wieku, a szczególnie rozpowszechniła się w okresie Edo (1603-1868). Wówczas samurajowie często adoptowali dorosłych mężczyzn jako następców, zwłaszcza gdy nie mieli synów. Dla adoptowanych była to również możliwość awansu społecznego.

Japońska adopcja dorosłych jest bardzo popularna, m.in. dlatego, że choć istnieje tam system pieczy zastępczej, rząd nie promuje ścieżki prowadzącej od pieczy zastępczej do adopcji jako istotnej alternatywy. Przyjmowani do rodziny są m.in. zięciowie, którzy stają się dziedzicami rodzinnego nazwiska i majątku. Taki adoptowany mąż, zwany mukoyōshi, często przejmuje również rodzinny biznes. Adoptowane mogą być także małżeństwa.

Współcześnie adopcja dorosłych bywa również wykorzystywana przez pary jednopłciowe jako sposób na uzyskanie pewnych praw, a także do przekazywania majątku z niższymi obciążeniami podatkowymi.

Dawniej zostanie mukoyōshi mogło być postrzegane jako powód do wstydu, jednak z czasem się to zmieniło. Obecnie niektórzy mężczyźni wręcz szukają rodzin, które potrzebują adoptowanego następcy dla rodzinnej firmy.

Więcej moich ciekawostek: #losoweciekawostki

#ciekawostki #gruparatowaniapoziomu #japonia #dzieci #rodzina #historia